Зинда равад аз ҷилваи мастона тӯфон ме кунад

زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کند

Пул ба ойини тамоми имсол ҷавлон ме кунад

پل به آیین تمام امسال جولان می‌کند

Соябон ҳо медиҳад ёд аз пару боли парӣ

سایبان‌ها می‌دهد یاد از پر و بال پری

Пули зи шавкати ҷилваи тахт сулаймон ме кунад

پل ز شوکت جلوه تخت سلیمان می‌کند

Ин камари комсол заррин равад аз пул баста аст

این کمر کامسال زرین‌رود از پل بسته است

Хонимони зуҳдро бо хок яксон ме кунад

خانمان زهد را با خاک یکسان می‌کند

Дар сари ҳаркас ки зуҳди хушк чун пул хона кард

در سر هرکس که زهد خشک چون پل خانه کرد

Ҳукми соқӣ аз май равшан чироғон ме кунад

حکم ساقی از می روشن چراغان می‌کند

Ҳар хами тоқии зи пул дар дидаи дрёкшон

هر خم طاقی ز پل در دیده دریاکشان

Ҷилваи товусӣ аз гулҳои алвон ме кунад

جلوه طاووسی از گل‌های الوان می‌کند

Ин камонеро ки аз сайлоб , пул зиҳ карда аст

این کمانی را که از سیلاب، پل زه کرده است

Кӯҳи ғамро чун кафи дарё парешон ме кунад

کوه غم را چون کف دریا پریشان می‌کند

Дар сари пул май кашони муҳтоҷ киштӣ ме шаванд

در سر پل می‌کشان محتاج کشتی می‌شوند

Гар чунин заррина равад имсол туғён ме кунад

گر چنین زرینه‌رود امسال طغیان می‌کند

Гӯи сари худ гири дардисар , ки абри навбаҳор

گو سر خود گیر دردسر، که ابر نوبهار

Сандали сояида аз сайлоб сомон ме кунад

صندل ساییده از سیلاب سامان می‌کند

Пок месозад бисоти хокро аз зуҳди хушк

پاک می‌سازد بساط خاک را از زهد خشک

Абри раҳматгар ба ин дастур тӯфон ме кунад

ابر رحمت گر به این دستور طوفان می‌کند

Аз гул ва мехира месозад назарро рӯй пул

از گل و می خیره می‌سازد نظر را روی پل

Сангро ин кимиёи лаъл Бадахшон ме кунад

سنگ را این کیمیا لعل بدخشان می‌کند

Аз насими ҷони Фзо бар оташи ҳамвор май

از نسیم جان‌فزا بر آتش هموار می

Сояи абри баҳорони кор домон ме кунад

سایه ابر بهاران کار دامان می‌کند

Зоҳидиро аз турши рӯе бурун оварад , май

زاهدان را از ترش‌رویی برون آورد، می

Бодаи бутеморро чун Кебек хандон ме кунад

باده بوتیمار را چون کبک خندان می‌کند

Гар чунин мастона хоҳад шуд сурӯди булбулон

گر چنین مستانه خواهد شد سرود بلبلان

Сарвро чун беди маҷнӯни даст афшон ме кунад

سرو را چون بید مجنون دست‌افشان می‌کند

Қатрае каз дасти гавҳарбор соқӣ ме чакад

قطره‌ای کز دست گوهربار ساقی می‌چکد

Дар кушоди уқдаи дили кор дандон ме кунад

در گشاد عقده دل کار دندان می‌کند

Вақти он каси хуш ки нақду ҷинси худ чун шохи гул

وقت آن کس خوش که نقد و جنس خود چون شاخ گل

Сарфи нақл ва май дар айём баҳорон ме кунад

صرف نقل و می در ایام بهاران می‌کند

Дасти гавҳарбори соқии хоксоронро бас аст

دست گوهربار ساقی خاکساران را بس است

Базми мисатонро гули абрӣ гулистон ме кунад

بزم مستان را گل ابری گلستان می‌کند

намекунад аз ҷилваи мастонаи дилҳоро хароб

می‌کند از جلوه مستانه دل‌ها را خراب

Хомаи соиб ба ҳар ҷониб ки ҷавлон ме кунад

خامه صائب به هر جانب که جولان می‌کند