Хушо ъушрати сарои кобулу домони кҳсорш

خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارش

Ки нохун бар дил гул мезанад мижгон ҳар хораш

که ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش

Хушо вақте ки чашмам аз саводаши серума чин гардад

خوشا وقتی که چشمم از سوادش سرمه چین گردد

Шавам чун ошиқону орифон аз ҷони гирифтораш

شوم چون عاشقان و عارفان از جان گرفتارش

зи васфи лола ӯ , ранг бар рӯй сухан дорам

ز وصف لاله او، رنگ بر روی سخن دارم

Нигаҳро чеҳрае созами зи сайри арғавони зораш

نگه را چهره ای سازم ز سیر ارغوان زارش

Чаҳ мавзунаст ёрб тоқи абрӯии пули мисатон

چه موزون است یارب طاق ابروی پل مستان

Худо аз чашми шӯри зоҳидии бодои нигаҳдораш

خدا از چشم شور زاهدان بادا نگهدارش

Хизр чун гӯша Эй бигрифтааст аз домани кӯҳаш ?

خضر چون گوشه ای بگرفته است از دامن کوهش؟

Агар хуштар наомад аз биҳишти ин тарафи кҳсорш

اگر خوشتر نیامد از بهشت این طرف کهسارش

Агар дар рифъати бурҷи фалак соиш наме бинад

اگر در رفعت برج فلک سایش نمی بیند

Чаро хуршедро аз тарафи сроФтодаҳи дастораш ?

چرا خورشید را از طرف سرافتاده دستارش؟

Ҳисори морпечаши аждаҳои ганҷро монад

حصار مارپیچش اژدهای گنج را ماند

Вале арзад ба ганҷи шоягон ҳар хишти девораш

ولی ارزد به گنج شایگان هر خشت دیوارش

Назаргоҳ тамошоеаст дар вай ҳар гузаргоҳӣ

نظرگاه تماشایی است در وی هر گذرگاهی

Ҳамеша корвон Миср меояд ба бозораш

همیشه کاروان مصر می آید به بازارش

Ҳисоби маи ҷабинони лаби бомаш ки медонад ?

حساب مه جبینان لب بامش که می داند؟

Ду сад хуршеди рӯи афтода дар ҳар пои девораш

دو صد خورشید رو افتاده در هر پای دیوارش

Ба субҳ ид механдад гули рухсораи субҳаш

به صبح عید می خندد گل رخساره صبحش

Ба шоми қадар паҳлу мезанад зулфи шаби тораш

به شام قدر پهلو می زند زلف شب تارش

Таъолии аллоҳ аз боғи ҷаҳони ороу шҳроро

تعالی الله از باغ جهان آرا و شهرآرا

Ки тӯбои хушки барҷо мондааст аз рашки ашҷораш

که طوبی خشک برجا مانده است از رشک اشجارش

Намози субҳ воҷиб мешавад бар покдомонон

نماز صبح واجب می شود بر پاکدامانان

Сифедӣ мекунад чун дар дили шаби ёсамини зораш

سفیدی می کند چون در دل شب یاسمین زارش

Ба умри Хизри сурӯши таъни кӯтоҳӣ азон дорад

به عمر خضر سروش طعن کوتاهی ازان دارد

Ки умрӣ бӯдааст аз ҷони дами исои ҳаводораш

که عمری بوده است از جان دم عیسی هوادارش

намедонам қумоши барги гул , лек ӣнқадар донам

نمی دانم قماش برگ گل، لیک اینقدر دانم

Ки бар махмал занад неши дуруштии сӯзани хораш

که بر مخمل زند نیش درشتی سوزن خارش

Глўсўзст аз баси нағмаҳои андалеб ӯ

گلوسوزست از بس نغمه های عندلیب او

Чу оташи барг , май резади шарар аз нӯки минқораш

چو آتش برگ، می ریزد شرر از نوک منقارش

Дарахтонаш чу сарв аз бргризӣ эминанд эмин

درختانش چو سرو از برگریزی ایمن اند ایمن

Хазон рангӣ надорад аз гули рухсори ашҷораш

خزان رنگی ندارد از گل رخسار اشجارش

Хизри тирӣ ба торикӣ фиканд аз чашмаи ҳайвон

خضر تیری به تاریکی فکند از چشمه حیوان

Биёи ӣнҷои ҳаёт ҷовдон баргир зи анҳорш

بیا اینجا حیات جاودان برگیر ز انهارش

Такаллуф бар тараф , ин қисми мулкиро ба ин зинат

تکلف بر طرف، این قسم ملکی را به این زینت

Сипаҳдорӣ чу наввоби зФрхон буд дар кораш

سپهداری چو نواب ظفرخان بود در کارش

Навой ҷғд чун овозаи анқо ба гӯш ояд

نوای جغد چون آوازه عنقا به گوش آید

Хушо мулкӣ ки бошад шаҳнаи адли ту меъмораш

خوشا ملکی که باشد شحنه عدل تو معمارش

Фалак аз офтоби ойӣнаи дорӣ пеша ме созад

فلک از آفتاب آیینه داری پیشه می سازد

Ки гарм ҳарф гардад тӯтии калаки шкрборш

که گرم حرف گردد طوطی کلک شکربارش

Чу аз ҳинд дуот ояд буруни тоўси калак ӯ

چو از هند دوات آید برون طاوس کلک او

Хӯрд сад морпечи рашки Кебек аз тарзи рафтораш

خورد صد مارپیچ رشک کبک از طرز رفتارش

Набошад ҳоҷати сари сояи боли ҳумо ӯ ро

نباشد حاجت سر سایه بال هما او را

Саодати ҳамчуи гул май равед аз атрофи дастораш

سعادت همچو گل می روید از اطراف دستارش

Баланд иқболе дорад кигар бар осмон тозад

بلند اقبالیی دارد که گر بر آسمان تازد

Ба зӯри бозуӣ қудрат кунад бо хоки ҳамвораш

به زور بازوی قدرت کند با خاک هموارش

зи бас дар аҳд ӯ дуздӣ барофтодааст аз олам

ز بس در عهد او دزدی برافتاده است از عالم

Наёрад хасми дуздӣдани сар аз шамшери хўнборш

نیارد خصم دزدیدن سر از شمشیر خونبارش

Рибоед тезӣ аз алмосу сурхӣ аз лаби марҷон

رباید تیزی از الماس و سرخی از لب مرجان

Намояди ҷавҳари худро чу шамшери гуҳарбораш

نماید جوهر خود را چو شمشیر گهربارش

Хадангашро магӯ баҳр чаҳ сурхӣ дар даҳан дорад

خدنگش را مگو بهر چه سرخی در دهن دارد

зи хӯни душманон пан мехӯрд лабҳои сӯфораш

ز خون دشمنان پان می خورد لبهای سوفارش

Сиррӣ каз ҷунбиши абрӯии теғаш бар замин уфтад

سری کز جنبش ابروی تیغش بر زمین افتد

Ки барме дорад аз хоки мазаллати ҷузи сари дораш ?

که برمی دارد از خاک مذلت جز سر دارش؟

Аннани боддстӣ чун гузорад роизи ҷўдш

عنان باددستی چون گذارد رایض جودش

Агар сад бодпо бошад ки мебахшад ба якбораш

اگر صد بادپا باشد که می بخشد به یکبارش

Чаҳ гӯям аз баландӣҳои табъи осмони сайраш

چه گویم از بلندیهای طبع آسمان سیرش

Ба дӯши арши курсӣ май наад аз рутбаи афкораш

به دوش عرش کرسی می نهد از رتبه افکارش

Илоҳӣ то ҷаҳони ороу шҳроро ба ҷо бошад

الهی تا جهان آرا و شهرآرا به جا باشد

Ҷаҳони ороӣу ороиши кишвар буд кораш

جهان آرایی و آرایش کشور بود کارش