Зиҳии зи чини ҷабини ояи ояи сӯраи нур

زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نور

зи хол тоза кун доғҳои лолаи тавр

ز خال تازه کن داغهای لاله طور

Нигаҳ ба гӯшаи чашми ту мавҷ бар лаби ҷом

نگه به گوشه چشم تو موج بر لب جام

Арақ ба чеҳраи софи ту май ба ҷоми булӯр

عرق به چهره صاف تو می به جام بلور

Ту чун бараҳнаи шӯии гули зи шарм об шавад

تو چون برهنه شوی گل ز شرم آب شود

Ту чун миён бигушое камар набандад мӯр

تو چون میان بگشایی کمر نبندد مور

Ҳазор лолаи хӯн бар замини гули бчкд

هزار لاله خون بر زمین گل بچکد

Дам Масеҳ кунадгар ба ғунчаи ту убӯр

دم مسیح کند گر به غنچه تو عبور

Чаҳ шуълае , ки ба дилгармии рух ту зада аст

چه شعله ای، که به دلگرمی رخ تو زده است

Ниқоб , силии оташ ба барги лолаи тавр

نقاب، سیلی آتش به برگ لاله طور

Агар ба ғамзаи сероб , абри кишти шӯй

اگر به غمزه سیراب، ابر کشت شوی

Чу хӯшаи срзнд аз дона нашутур занбӯр

چو خوشه سرزند از دانه نشتر زنبور

Ба хилватӣ ки ту аз рух ниқоб бурдорӣ

به خلوتی که تو از رخ نقاب برداری

Чароғи рӯз буд офтоб бо ҳамаи нур

چراغ روز بود آفتاب با همه نور

Агар ба тарафи чамани зулфро барафшонӣ

اگر به طرف چمن زلف را برافشانی

зи буи машк шавад захми ғунчаҳо носур

ز بوی مشک شود زخم غنچه ها ناسور

На бар изори ту холаст ин ки такя зада аст

نه بر عذار تو خال است این که تکیه زده است

Ба рӯй даст сулаймон фиканда маснади мӯр

به روی دست سلیمان فکنده مسند مور

Шавад зи домани гулчини ниқоби рангин тар

شود ز دامن گلچین نقاب رنگین تر

Баҳори ханда чу бар ғунчаи ту оради зӯр

بهار خنده چو بر غنچه تو آرد زور

Магари зи чашмаи хуршеди шастае рухсор ?

مگر ز چشمه خورشید شسته ای رخسار؟

Ки об дар назари оради назораи ?ут аз давр

که آب در نظر آرد نظاره ات از دور

Закоти хандаи ширин , табассумӣ бичашон

زکات خنده شیرین، تبسمی بچشان

Накарда бар шукрати кори танг то сафи мӯр

نکرده بر شکرت کار تنگ تا صف مور

Умеди бӯса азон ғунча даҳан дорам

امید بوسه ازان غنچه دهن دارم

Ба танги чашмӣ ман мекунад табассуми мӯр

به تنگ چشمی من می کند تبسم مور

Шабӣ чу гули варақи он ниқоб баргардед

شبی چو گل ورق آن نقاب برگردید

Ҳануз дар арақ хиҷлатаст оташи тавр

هنوز در عرق خجلت است آتش طور

Ба хилвати ту куҷои роҳи андалеб буд ?

به خلوت تو کجا راه عندلیب بود؟

Ки гули замини адаб бӯса медиҳад аз давр

که گل زمین ادب بوسه می دهد از دور

Кашид лашкари хати саф ба гирди оризи ту

کشید لشکر خط صف به گرد عارض تو

Гирифт малики сулаймони ғубори лашкари мӯр

گرفت ملک سلیمان غبار لشکر مور

Ба хӯни тапидаи шамшери ғамза ту занад

به خون تپیده شمشیر غمزه تو زند

Ҳазор хандаи рангин ба Хизр аз лаби гӯр

هزار خنده رنگین به خضر از لب گور

Хати шикастаи ҷавҳар ба рӯй теғ ин аст

خط شکسته جوهر به روی تیغ این است

Ки ҳар ки кушта нагардад намешавад мғФўр

که هر که کشته نگردد نمی شود مغفور

Ба байти абрӯии ту хешро рисондаи ҳилол

به بیت ابروی تو خویش را رسانده هلال

Азон шудааст чу хуршед дар ҷаҳони машҳур

ازان شده است چو خورشید در جهان مشهور

Агар ту дасти навозиш ба гарданаши оре

اگر تو دست نوازش به گردنش آری

Кадуӣ ме, шаканд коса бар сари фағфур

کدوی می، شکند کاسه بر سر فغفور

зи гиряи шуълаи шавқами з пой нанишинад

ز گریه شعله شوقم ز پای ننشیند

Куҷо ба оби гуҳар кушта гардад оташи тавр ?

کجا به آب گهر کشته گردد آتش طور؟

зи аҳли базм чаро нола чун сапанд кунам ?

ز اهل بزم چرا ناله چون سپند کنم؟

Маро ки шуъла бетоқатӣ фиканда бар давр

مرا که شعله بی طاقتی فکنده بر دور

Ба марг нур нишинад чу чашм барф зада

به مرگ نور نشیند چو چشم برف زده

Фитад чу дидаи доғам ба марҳами кофур

فتد چو دیده داغم به مرهم کافور

Чаро ба гӯшаи чашмӣ ба ҳам наменигаранд ?

چرا به گوشه چشمی به هم نمی نگرند؟

На бахт ( ва ) кавкаби мо серумаасту дидаи кӯр

نه بخت (و) کوکب ما سرمه است و دیده کور

Шароби сар ки барояд чу бахти баргардад

شراب سر که برآید چو بخت برگردد

Чу ҷӯш фитна шавад , оби саркашади зи танур

چو جوش فتنه شود، آب سرکشد ز تنور

Чаҳ ҳамчуи сбҳаҳ гиреҳ гаштае , пиёла бигир

چه همچو سبحه گره گشته ای، پیاله بگیر

Ки хати ҷом буд ани рбнои лғФўр

که خط جام بود ان ربنا لغفور

Ба ҷоми коғазии зарфи ман чаҳ хоҳад кард

به جام کاغذی ظرف من چه خواهد کرد

Даридаи перҳани шишаи ин май пурзӯр

دریده پیرهن شیشه این می پرزور

Чаҳ ханда буд ки дастори ақлро брбўд

چه خنده بود که دستار عقل را بربود

Чаҳ бода буд ки аз чеҳраи шасти ранги шуъӯр

چه باده بود که از چهره شست رنگ شعور

Ба воми гири зи бодоми чашми худ талхӣ

به وام گیر ز بادام چشم خود تلخی

Макун чу писта бемағз дар табассуми шӯр

مکن چو پسته بی مغز در تبسم شور

Вагарнаи шиква беМеҳрӣ ту хоҳам кард

وگرنه شکوه بی مهری تو خواهم کرد

Ба хизмати халқи алсдқи ҳазрати дастур

به خدمت خلق الصدق حضرت دستور

Баҳори адли зФрхон ки вақти пурсиш ва дод

بهار عدل ظفرخان که وقت پرسش و داد

Наад мулоиматаши пунба бар дили носур

نهد ملایمتش پنبه بر دل ناسور

Агар чаҳ донаи дили ризқи мӯри хол буд

اگر چه دانه دل رزق مور خال بود

зи адл ӯ натавонади зи синаи барад ба зӯр

ز عدل او نتواند ز سینه برد به زور

Кунад шикастаи маро дуруст агар райш

کند شکسته مه را درست اگر رایش

Ба меҳр боз диҳад воми дирсолаҳи нур

به مهر باز دهد وام دیرساله نور

зи ҳукмҳои рӯонаши камӣн намӯдорӣ аст

ز حکم های روانش کمین نموداری است

Ки нахл мум дуанд ба санги реша ба зӯр

که نخل موم دواند به سنگ ریشه به زور

Каминаи шамае аз ҳифз ӯ буд , ки кунад

کمینه شمه ای از حفظ او بود، که کند

Ба ҷайби коғазии гули зари шарари мастур

به جیب کاغذی گل زر شرر مستور

Ба зер чарх нагунҷад шикваи давлат ӯ

به زیر چرخ نگنجد شکوه دولت او

Куҷои бисоти сулаймон , куҷои хазонаи мӯр

کجا بساط سلیمان، کجا خزانه مور

Ба гулшанӣ ки кунад сояи чатри давлат ӯ

به گلشنی که کند سایه چتر دولت او

Кунад зи боли ҳумои фарши ошёни ъсФўр

کند ز بال هما فرش آشیان عصفور

Шавад зи адли ту барқи захираи умраш

شود ز عدل تو برق ذخیره عمرش

Ба зӯр агар пари коҳии баради зи хирмани мӯр

به زور اگر پر کاهی برد ز خرمن مور

эй фатҳ буд чатрдори давлат ӯ

همای فتح بود چتردار دولت او

Ба ҳар тараф равад , ояи Музаффару Мансур

به هر طرف رود، آیه مظفر و منصور

зи остини бадари орад чу дасти гавҳарбор

ز آستین بدر آرد چو دست گوهربار

Кунад ғубори ятемии з рӯй гавҳари давр

کند غبار یتیمی ز روی گوهر دور

Ба лутф аз ҷигари шуълаи оҳ сард кашад

به لطف از جگر شعله آه سرد کشد

Ба хашми шуълаи буруни орад аз дили кофур

به خشم شعله برون آرد از دل کافور

Азиз шуд ба назарҳо чу ганҷ , вайронӣ

عزیز شد به نظرها چو گنج، ویرانی

Ба даври мъдлтши бас ки малик шуд маъмур

به دور معدلتش بس که ملک شد معمور

Куҷост мън ки гирад азуи саховати ёд ?

کجاست معن که گیرد ازو سخاوت یاد؟

Куҷост ҳотами тоӣӣ каз ӯ баради дастур ?

کجاست حاتم طائی کز او برد دستور؟

Шикастаи гашти зари ҷаъфарӣ бар макён

شکسته گشت زر جعفری بر مکیان

Дурусти ҷӯади ту то гашт дар ҷаҳони машҳур

درست جود تو تا گشت در جهان مشهور

Ба кишварӣ ки насими адолати ту вазид

به کشوری که نسیم عدالت تو وزید

Сабо равад ба сари ангушти роҳ аз паии мӯр

صبا رود به سر انگشت راه از پی مور

Сухани пноҳо ! ҳар чанд расми лоф задан

سخن پناها! هر چند رسم لاف زدن

Ба чун ту нуктаи шиносии з ақл бошад давр

به چون تو نکته شناسی ز عقل باشد دور

Надоштааст чу ман нағмаи санҷи ҳеҷ чаман

نداشته است چو من نغمه سنج هیچ چمن

Бибин варақи варақ аз дафтари синӣну шҳўр

ببین ورق ورق از دفتر سنین و شهور

Савод хон хати нонавиштаи розам

سواد خوان خط نانوشته رازم

Хати китоб буд пеши зқнми паии мӯр

خط کتاب بود پیش ذقنم پی مور

Ба ин танӣ ки чу тасбеҳи србср гиреҳ аст

به این تنی که چو تسبیح سربسر گره است

Ба чашми сӯзан агар уфтадам чу риштаи убӯр

به چشم سوزن اگر افتدم چو رشته عبور

зи диққати назару фикри ончунон гузарам

ز دقت نظر و فکر آنچنان گذرم

Ки чашми чашмаи сӯзани ҳамон буд пари нур

که چشم چشمه سوزن همان بود پر نور

Мисоли маънии рангини ман ба лафзи мубин

مثال معنی رنگین من به لفظ مبین

Шароби соф буд дар либоси ҷоми булӯр

شراب صاف بود در لباس جام بلور

Каманди зулф ба фикри баланд ман нарасад

کمند زلف به فکر بلند من نرسد

Баланди рафтаи табиат , камандро чаҳ қусӯр ?

بلند رفته طبیعت، کمند را چه قصور؟

Ҳазор ҳайф ки урфӣ ва навъеу санҷар

هزار حیف که عرفی و نوعی و سنجر

Наянд ҷамъ ба доролъёри брҳонпўр

نیند جمع به دارالعیار برهانپور

Ки қӯти сухану лутфи табъ май диданд

که قوت سخن و لطف طبع می دیدند

намешуданд ба табъи баланди худ мағрур

نمی شدند به طبع بلند خود مغرور

Ҳамин қасида ки як чошт рӯй дода маро

همین قصیده که یک چاشت روی داده مرا

зи аҳли назм ки гуфтааст дар синӣну шҳўр ?

ز اهل نظم که گفته است در سنین و شهور؟

Забони хома ба коми дуот каши соиб

زبان خامه به کام دوات کش صائب

Миёни нағма сароён Маяфкан ин шару шӯр

میان نغمه سرایان میفکن این شر و شور

Насими субҳи иҷобат ба ҷунбиш омада аст

نسیم صبح اجابت به جنبش آمده است

Бигир зулфи дуое ( ба каф ) чу турраи ҳур

بگیر زلف دعایی (به کف) چو طره حور

Мудом то дили соғари зи шиша об хӯрд

مدام تا دل ساغر ز شیشه آب خورد

Ҳамеша то ки ма аз офтоб гирад нур

همیشه تا که مه از آفتاب گیرد نور

Мабод чеҳраи базми ту бе май гулранг

مباد چهره بزم تو بی می گلرنگ

Мабод соғари айши ту бе шароби ҳузур

مباد ساغر عیش تو بی شراب حضور