Гарчи ҷони мо ба зоҳир ҳаст аз ҷонони ҷудо

گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

Мавҷро натавон шимурд аз баҳр бе поёни ҷудо

موج را نتوان شمرد از بحر بی پایان جدا

Аз ҷудои қатъи пайванди худоӣ мушкил аст

از جدایی قطع پیوند خدایی مشکل است

Гар шавад сӣ пора , аз ҳам кӣ шавад қуръони ҷудо ?

گر شود سی پاره، از هم کی شود قرآن جدا؟

намешавад бегонагонро даврии зоҳири ҳиҷоб

می‌شود بیگانگان را دوری ظاهر حجاب

Ошноёнро намесозад зи ҳам ҳиҷрони ҷудо

آشنایان را نمی‌سازد ز هم هجران جدا

Зуд май пошади зи ҳам ҷамъият бе насабатон

زود می‌پاشد ز هم جمعیت بی نسبتان

Донаро аз коҳ дар хирман кунад деҳқони ҷудо

دانه را از کاه در خرمن کند دهقان جدا

Дил ба душвории тавон бардошт аз ҷони азиз

دل به دشواری توان برداشت از جان عزیز

намешавад ё раби сухан чун аз лаби ҷонони ҷудо

می‌شود یا رب سخن چون از لب جانان جدا

То ту эй сарви равон аз боғи беруни рафта Эй

تا تو ای سرو روان از باغ بیرون رفته‌ای

Дасти афсӯсии сет ҳар баррагӣ дар ин бустони ҷудо

دست افسوسی‌ست هر برگی در این بستان جدا

Ҳаст бо ҳар зарраи хоки ман ҷунуни комилӣ

هست با هر ذره خاک من جنون کاملی

намекунад ҳар қатра аз дарёии ман тӯфони ҷудо

می‌کند هر قطره از دریای من طوفان جدا

Ишқ ҳайҳотаст дар хилват шавад ғофили зи ҳасан

عشق هیهات است در خلوت شود غافل ز حسن

Нест дар зиндони Зулайхо аз маи канъони ҷудо

نیست در زندان زلیخا از مه کنعان جدا

наме тавон аз олами афсурдаи дили бардошти зуд

می‌توان از عالم افسرده دل برداشت زود

Аз танур сард мегардад ба гармии нони ҷудо

از تنور سرد می‌گردد به گرمی نان جدا

Кам нагардад ончӣ меояд ба хӯни дил ба даст

کم نگردد آنچه می‌آید به خون دل به دست

Нест аз домони дарёи панҷаи марҷони ҷудо

نیست از دامان دریا پنجهٔ مرجان جدا

Қонеъ аз рӯзӣ ба талху шӯри шӯи соиб ки сохт

قانع از روزی به تلخ و شور شو صائب که ساخت

Пистаро омезиши қанд аз лаби хандони ҷудо

پسته را آمیزش قند از لب خندان جدا