Бо замингирӣ ба манзил май расонами халқ ро

با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

Дар биёбони талаби санги нишонами халқ ро

در بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را

Сина бекӣна Эй дорам ки чун занбӯри шаҳд

سینهٔ بی کینه‌ای دارم که چون زنبورِ شهد

намешавад ширини даҳон аз касри шанами халқ ро

می‌شود شیرین دهان از کسرِ شأنم خلق را

намекунанд аз ман тиҳии паҳлу чу теғи обдор

می‌کنند از من تهی پهلو چو تیغِ آبدار

Гар чаҳ аз табъи равон , оби равонами халқ ро

گر‌چه از طبعِ روان، آبِ روانم خلق را

Ин гронҷонони сазовор сбкборӣ наянд

این گرانجانان سزاوارِ سبکباری نیند

Варна аз як нола аз худ меРаҳонам халқ ро

ورنه از یک ناله از خود می‌رهانم خلق را

Нест аз Юсуфи биҷузи ҳасрати насиби муфлисон

نیست از یوسف بجز حسرت نصیبِ مفلسان

Аз баҳоии хеш бар хотири гаронами халқ ро

از بهای خویش بر خاطر گرانم خلق را

Чун шароби талх , соиб нест бе кайфиятӣ

چون شرابِ تلخ، صائب نیست بی‌کیفیتی

Ҳарфи талхӣ каз насиҳат мечашонам халқ ро

حرفِ تلخی کز نصیحت می‌چشانم خلق را