Меҳри лаби ғаммозро домони поки ман бас аст

مهر لب غماز را دامان پاک من بس است

Пардаи пӯши моҳи канъони чоки пероҳан бас аст

پرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است

Хори деворам , ваболи доман гул нестам

خار دیوارم، وبال دامن گل نیستم

Ризқи ман назораи хушкии азин гулшан бас аст

رزق من نظاره خشکی ازین گلشن بس است

Чун Зулайхо нест чашми ман ба ташрифи висол

چون زلیخا نیست چشم من به تشریف وصال

Ҷомаи пӯшидаи ман , буии пероҳан бас аст

جامه پوشیده من، بوی پیراهن بس است

Кардаам таии риштаи тӯли амлро чун гиреҳ

کرده ام طی رشته طول امل را چون گره

Оби борикии маро дар ҷӯй чун сӯзан бас аст

آب باریکی مرا در جوی چون سوزن بس است

Гар насозитар димоғамро ба пайғоми висол

گر نسازی تر دماغم را به پیغام وصال

Номаи хушкӣ барои об рӯй ман бас аст

نامه خشکی برای آب روی من بس است

Ҳасани ъолмсўз чун ахгари з худ дорад сапанд

حسن عالمسوز چون اخگر ز خود دارد سپند

Нили чашми захми ман хокистари гулхан бас аст

نیل چشم زخم من خاکستر گلخن بس است

Гар силаҳӣ нест дар зоҳири маро чун бедилон

گر سلاحی نیست در ظاهر مرا چون بیدلان

Сахти ҷониҳо марои зери қабои ҷавшан бас аст

سخت جانی ها مرا زیر قبا جوشن بس است

Аз қафасгар бар наёрад ишқи сангини дили маро

از قفس گر بر نیارد عشق سنگین دل مرا

Хорхори дил , гули ҷайбу канори ман бас аст

خارخار دل، گل جیب و کنار من بس است

Ман гирифтам хона холӣ кардам аз бегонагон

من گرفتم خانه خالی کردم از بیگانگان

Боиси ташвиши хотир , дидаи равзан бас аст

باعث تشویش خاطر، دیده روزن بس است

Каҳрабои қонеъи моро назар бар дона нест

کهربای قانع ما را نظر بر دانه نیست

Чашми моро барги коҳии соиб аз хирман бас аст

چشم ما را برگ کاهی صائب از خرمن بس است