Аз парешони хотирии дилҳои ҳайрон фориғ аст
از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ است
Дидаи қурбонӣ аз хоби парешон фориғ аст
دیده قربانی از خواب پریشان فارغ است
намегазад авзоъи дунёи мардуми огоҳ ро
می گزد اوضاع دنیا مردم آگاه را
Пои хоби олӯда аз хори муғелон фориғ аст
پای خواب آلوده از خار مغیلان فارغ است
Нест дар дилҳои равшани орзӯро роҳи ҳарф
نیست در دلهای روشن آرزو را راه حرف
Хонаи пок аз фузулиҳои меҳмон фориғ аст
خانه پاک از فضولی های مهمان فارغ است
Ноумедии сӯхт дар дили решаи умед ро
ناامیدی سوخت در دل ریشه امید را
Тухми оташи дида аз нози баҳорон фориғ аст
تخم آتش دیده از ناز بهاران فارغ است
Ҳар ки бар рӯй замин чун мӯр фурмонаш равост
هر که بر روی زمین چون مور فرمانش رواست
Аз бисоти танги майдони сулаймон фориғ аст
از بساط تنگ میدان سلیمان فارغ است
Нест ҷузи таслими дармони дарду доғи ишқ ро
نیست جز تسلیم درمان درد و داغ عشق را
Нури моҳу офтоб аз манъи дарбон фориғ аст
نور ماه و آفتاب از منع دربان فارغ است
Ҳирс афзӯнӣ надорад дар дил хурсанд роҳ
حرص افزونی ندارد در دل خرسند راه
Гавҳари шодоб аз дарёии Аммон фориғ аст
گوهر شاداب از دریای عمان فارغ است
Ҳамчуи чашм аз худ براردи об , гавҳар хона ам
همچو چشم از خود برآرد آب، گوهر خانه ام
Ин садаф аз интизори абри Нитсаон фориғ аст
این صدف از انتظار ابر نیسان فارغ است
Дар ҷаҳони бихўдӣ , ҳар хори набз гулшанӣ аст
در جهان بیخودی، هر خار نبض گلشنی است
Андалеби маст аз фикри гулистон фориғ аст
عندلیب مست از فکر گلستان فارغ است
Тифлро доми тамошои маҳди осоиш буд
طفل را دام تماشا مهد آسایش بود
Дили зиёди мо дар он зулфи парешон фориғ аст
دل زیاد ما در آن زلف پریشان فارغ است
Дар тан хокӣ намегирад дили равшани қарор
در تن خاکی نمی گیرد دل روشن قرار
Ахгар аз фикри иқомат дар гиребон фориғ аст
اخگر از فکر اقامت در گریبان فارغ است
Поки гавҳарро ниФзоиди ғурур аз молу ҷоҳ
پاک گوهر را نیفزاید غرور از مال و جاه
Оташи ёқӯт аз имдоди домон фориғ аст
آتش یاقوت از امداد دامان فارغ است
Мағз чун комил шавад , аз пӯст гардад бе ниёз
مغز چون کامل شود، از پوست گردد بی نیاز
Аз ду олами хотири озоди мардон фориғ аст
از دو عالم خاطر آزاد مردان فارغ است
Аз ҷунун ҳар дил ки ташриф барӯмандӣ наёфт
از جنون هر دل که تشریف برومندی نیافت
Чун дарахт бесамар аз санги Тифлон фориғ аст
چون درخت بی ثمر از سنگ طفلان فارغ است
Кӣ зи қатл мо шавад дилгири соиби оннигор ?
کی ز قتل ما شود دلگیر صائب آن نگار؟
Аз ғами хӯни шаҳидони иди қурбон фориғ аст
از غم خون شهیدان عید قربان فارغ است