Ғами зи хотир май баради ғмхонаҳи ман халқ ро

غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

Тифл машраб мекунад девонаи ман халқ ро

طفل مشرب می کند دیوانه من خلق را

Муваҷҷаҳи дарёӣ таҳқиқаст мад хома ам

موجه دریای تحقیق است مد خامه ام

Маст ваҳдат мекунад майхонаи ман халқ ро

مست وحدت می کند میخانه من خلق را

Аз призодон маънӣ нест холӣ кулба ам

از پریزادان معنی نیست خالی کلبه ام

Доғ дорад гӯшаи вайронаи ман халқ ро

داغ دارد گوشه ویرانه من خلق را

Гарчи аз афсона гардад гарм , чашми мардумон

گرچه از افسانه گردد گرم، چشم مردمان

Хоби сӯзади гармии афсонаи ман халқ ро

خواب سوزد گرمی افسانه من خلق را

Гулистон аз нолаи булбул агар ҳушёр шуд

گلستان از ناله بلبل اگر هشیار شد

Кард бе худ наъраи мастонаи ман халқ ро

کرد بی خود نعره مستانه من خلق را

Аз батон озрӣ сахтаст дил бардоштан

از بتان آزری سخت است دل برداشتن

Санги роҳ каъба шуд бтхонаҳи ман халқ ро

سنگ راه کعبه شد بتخانه من خلق را

Мардумонро ханда меояд ба ашки талхи ман

مردمان را خنده می آید به اشک تلخ من

намешавам доми тамошои донаи ман халқ ро

می شوم دام تماشا دانه من خلق را

Бас ки бебокона дар оғӯш гирад шамъ ро

بس که بی باکانه در آغوش گیرد شمع را

Гарм ҷонбозӣ кунад парвонаи ман халқ ро

گرم جانبازی کند پروانه من خلق را

Бо камоли ошноӣ , аз ҷаҳон бегона ам

با کمال آشنایی، از جهان بیگانه ام

Доғ дорад маънии бегонаи ман халқ ро

داغ دارد معنی بیگانه من خلق را

Хотирӣ дорам зи ганҷи хусравони маъмуртар

خاطری دارم ز گنج خسروان معمورتر

намекунад бе хонимони вайронаи ман халқ ро

می کند بی خانمان ویرانه من خلق را

Гар бибандади мӯҳтасиби соиб дар майхона ро

گر ببندد محتسب صائب در میخانه را

То қиёмати бас буд паймонаи ман халқ ро

تا قیامت بس بود پیمانه من خلق را