Сафҳаи рухсор то содааст фард ботил аст

صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل است

Хол то хати брнёрди дона беҳосил аст

خال تا خط برنیارد دانه بی حاصل است

Дастгоҳи ҳасрати ошиқи зи васл афзӯн шавад

دستگاه حسرت عاشق ز وصل افزون شود

Ҳосили сарв аз баҳори хуши смрбор дил аст

حاصل سرو از بهار خوش ثمربار دل است

Бе қаророни бештар аз васл лиззат ме баранд

بی قراران بیشتر از وصل لذت می برند

Шуъла то бар хеш меҷунбад шарар дар манзил аст

شعله تا بر خویش می جنبد شرر در منزل است

Заҳри ҷои бода май резад ба ҷоми дӯстон

زهر جای باده می ریزد به جام دوستان

Дӯстӣ бо чашми хунхори ту заҳр қотил аст

دوستی با چشم خونخوار تو زهر قاتل است

Заррае зон ҳасан оламгир набӯд бе насиб

ذره ای زان حسن عالمگیر نبود بی نصیب

Дидаи мо дар ғубор , ойӣнаи мо дар гул аст

دیده ما در غبار، آیینه ما در گل است

Шуълаи ҷуволае ҳар шохи гулро дар қабост

شعله جواله ای هر شاخ گل را در قباست

Оташини рухсорае ҳар лоларо дар маҳмил аст

آتشین رخساره ای هر لاله را در محمل است

Кишвари тадбирро зер ва зибр созад қазо

کشور تدبیر را زیر و زبر سازد قضا

Варна дар малики ризои Нӯшервон одил аст

ورنه در ملک رضا نوشیروان عادل است

Аз сбкрўҳон ба иқлӣми фанои пар роҳ нест

از سبکروحان به اقلیم فنا پر راه نیست

Мавҷ то бар хеш ҷунбидааст маҳв соҳил аст

موج تا بر خویش جنبیده است محو ساحل است

Дил чаҳ медонад ки қадараш чист дар девони ишқ

دل چه می داند که قدرش چیست در دیوان عشق

Юсуфи нодидаи Миср аз қимати худ ғофил аст

یوسف نادیده مصر از قیمت خود غافل است

Арзани анҷум наме резади зи дасташ бар замин

ارزن انجم نمی ریزد ز دستش بر زمین

Аз сипеҳри сифлаи рӯзӣ хостан беҳосил аст

از سپهر سفله روزی خواستن بی حاصل است