Синаам аз доғи рангоранги саҳроӣ гул аст

سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است

Пои ман аз захми хори хўнчкони пой гул аст

پای من از زخم خار خونچکان پای گل است

Барнамеи оради марои ҷӯши баҳорон аз қафас

برنمی آرد مرا جوش بهاران از قفس

Бе димоғони муҳаббатро чаҳ пурвой гуласт ?

بی دماغان محبت را چه پروای گل است؟

Ишқ мечӣанд зи дилсӯзии балои ҳасан ро

عشق می چیند ز دلسوزی بلای حسن را

Дар дили булбули хулди хорӣ ки дар пой гул аст

در دل بلبل خلد خاری که در پای گل است

Рутбаи ҳасан аз ғурури ишқ зоҳир ме шавад

رتبه حسن از غرور عشق ظاهر می شود

Боғбони нозӣ агар дорад зи болой гул аст

باغبان نازی اگر دارد ز بالای گل است

Мастӣ ман нест мавқуфи шароби лолаи ранг

مستی من نیست موقوف شراب لاله رنگ

Ғунчаи минқори ман лабрези саҳбоӣ гул аст

غنچه منقار من لبریز صهبای گل است

Шарм медорад нигоҳ аз хираи чашмони ҳасан ро

شرم می دارد نگاه از خیره چشمان حسن را

Чун набошад боғбон дар боғ , яғмоӣ гул аст

چون نباشد باغبان در باغ، یغمای گل است

Срдмҳриро асар дар синаҳои гарм нест

سردمهری را اثر در سینه های گرم نیست

Андалеби масти мо фориғи зи сармоӣ гул аст

عندلیب مست ما فارغ ز سرمای گل است

Аз сухан санҷон шавад соиби баланди овозаи ҳасан

از سخن سنجان شود صائب بلند آوازه حسن

Шуълаи овози булбули маҳфили орой гул аст

شعله آواز بلبل محفل آرای گل است