Тан чун шуд аз захми ҷавҳардор , ҳсн оҳан аст
تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است
Дили мушаббак чун шуд аз пайкон , дуоӣ ҷавшан аст
دل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است
Дасти холӣ дар муҳӣти мояи дор ишқ нест
دست خالی در محیط مایه دار عشق نیست
Ҳар ҳубоб ӯ ба гавҳар чун садаф обистан аст
هر حباب او به گوهر چون صدف آبستن است
Ҳар ки тарк тан накард аз зиндагонӣ барнахурад
هر که ترک تن نکرد از زندگانی برنخورد
Роҳатӣ гар ҳаст кафши тангро дар кандан аст
راحتی گر هست کفش تنگ را در کندن است
Нури ишқ аз раҳгузор доғ меуфтад ба дил
نور عشق از رهگذار داغ می افتد به دل
Хонаи дарбастаи дилро ҳамин як равзан аст
خانه دربسته دل را همین یک روزن است
Нақши пои ҳамроҳи раҳрав гар набошад гӯ мабош
نقش پا همراه رهرو گر نباشد گو مباش
Мо ба зоҳиргар замин гирем , дил дар рафтан аст
ما به ظاهر گر زمین گیریم، دل در رفتن است
намекунад кори шароби талх , об бе лаҷом
می کند کار شراب تلخ، آب بی لجام
Ин сухан аз мастии арбоби давлат равшан аст
این سخن از مستی ارباب دولت روشن است
Нафаси саркаш чун ғанӣ шуд роҳро гум ме кунад
نفس سرکش چون غنی شد راه را گم می کند
Тангдастӣ дар ҳақиқати роизи ин тавсан аст
تنگدستی در حقیقت رایض این توسن است
Хӯшаи чин аз трктози ҳодисот осӯда аст
خوشه چین از ترکتاز حادثات آسوده است
Барқи ъолмсўзи доим дар камӣн хирман аст
برق عالمسوز دایم در کمین خرمن است
Нолаи мазлӯм дар золим сироят ме кунад
ناله مظلوم در ظالم سرایت می کند
Зини сабаб дар хонаи занҷири доим шеван аст
زین سبب در خانه زنجیر دایم شیون است
Сояи хуршед камтар мешавад вақти завол
سایه خورشید کمتر می شود وقت زوال
Танггирӣ аҳли давлатро далел рафтан аст
تنگ گیری اهل دولت را دلیل رفتن است
Тири каҷро орзӯии сайр расво ме кунад
تیر کج را آرزوی سیر رسوا می کند
Пардаи пӯши пой хоб олуд тараф доман аст
پرده پوش پای خواب آلود طرف دامن است
Гӯшагирӣ об ҳайвонаст бахти сабз ро
گوشه گیری آب حیوان است بخت سبز را
Эмин аз мурдан буд фирӯза то дар маъдан аст
ایمن از مردن بود فیروزه تا در معدن است
Зери по ҳаргиз набинам дар сафар чун гирдбод
زیر پا هرگز نبینم در سفر چون گردباد
Чашм ҳайронӣаст ҳар чоҳӣ ки дар роҳ ман аст
چشم حیرانی است هر چاهی که در راه من است
Заҳри дунё гарчи кам мегардад аз трёқи ақл
زهر دنیا گرچه کم می گردد از تریاق عقل
Беҳтарини афсуни мор аз дасти худ афкандан аст
بهترین افسون مار از دست خود افکندن است
Танагӣ аз гардуни зи ноҳамвории худ май кашӣ
تنگی از گردون ز ناهمواری خود می کشی
Риштаи ҳамворро ҷавлон ба чашм сӯзан аст
رشته هموار را جولان به چشم سوزن است
Оқилонро дар замини донаи сӯзи рӯзгор
عاقلان را در زمین دانه سوز روزگار
Беҳтарини тухмӣ ки афшонанд , даст афшодан аст
بهترین تخمی که افشانند، دست افشاندن است
Бихўдӣ дорад ба рӯй дасти худ чун гули маро
بیخودی دارد به روی دست خود چون گل مرا
Вар на хори ин биёбони ташнаи хӯн ман аст
ور نه خار این بیابان تشنه خون من است
Фориғами соиби зи найранги хазону навбаҳор
فارغم صائب ز نیرنگ خزان و نوبهار
Ман ки чун ойӣнаи боғи длгшоим гулхан аст
من که چون آیینه باغ دلگشایم گلخن است