Ҳар чаҳ дорад дар хами сарбастаи гардун аз ман аст

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

Май ба ҳикмат мехӯрам , ҷои Флотўн аз ман аст

می به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

То хам май дар замин хонаам дар хок ҳаст

تا خم می در زمین خانه ام در خاک هست

Ъушрат рӯй замин бо ганҷи қорун аз ман аст

عشرت روی زمین با گنج قارون از من است

Нест чун анқои зи ман ҷузи номи чизе дар миён

نیست چون عنقا ز من جز نام چیزی در میان

Худ парастиш мекунад худроу мамнӯн аз ман аст

خود پرستش می کند خود را و ممنون از من است

Аз талоши қурби зоҳир бо хаёлаши фориғам

از تلاش قرب ظاهر با خیالش فارغم

Лафз аз ҳар кас ки хоҳад бош , мазмун аз ман аст

لفظ از هر کس که خواهد باش، مضمون از من است

Хилват андешаам чун ғунчаи лабрез гул аст

خلوت اندیشه ام چون غنچه لبریز گل است

Хор девораст ҳар нақшӣ ки берун аз ман аст

خار دیوارست هر نقشی که بیرون از من است

Бодаи пари зӯр дар мино сироят ме кунад

باده پر زور در مینا سرایت می کند

Ин ки пероҳани дард ҳар субҳи гардун аз ман аст

این که پیراهن درد هر صبح گردون از من است

Аҳл маънӣ мезананд аз ғайрати ман печу тоб

اهل معنی می زنند از غیرت من پیچ و تاب

Мисраиро мекунадгар сарви мавзун аз ман аст

مصرعی را می کند گر سرو موزون از من است

Бо ҷунуни шаҳрии ман барнаме ояд касе

با جنون شهری من برنمی آید کسی

Дар биёбони ин чунин саргаштаи маҷнӯн аз ман аст

در بیابان این چنین سرگشته مجنون از من است

Буи хӯн меояд аз теғи забони булбулон

بوی خون می آید از تیغ زبان بلبلان

Варна мегуфтам ки рӯй боғи гулгун аз ман аст

ورنه می گفتم که روی باغ گلگون از من است

Май занами нақш дигар бар об дар ҳар дам задан

می زنم نقش دگر بر آب در هر دم زدن

Ранги дарёии сухани соиби дигаргун аз ман аст

رنگ دریای سخن صائب دگرگون از من است