Навбаҳори ойӣнаи табъи схнсоз ман аст

نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

Барги гул чун андалебони пардаи соз ман аст

برگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است

Нолаи мастонаи ман бихўдӣ ме оварад

ناله مستانه من بیخودی می آورد

Ҳар ки аз худ май дӯди берун ба овоз ман аст

هر که از خود می دود بیرون به آواز من است

Чун садаф , обӣ ки дорад гавҳари ман дар гиреҳ

چون صدف، آبی که دارد گوهر من در گره

Ҳамчуи сайли навбаҳорони хонаи пардоз ман аст

همچو سیل نوبهاران خانه پرداز من است

Хори саҳроӣ алойиқ нест домангири ман

خار صحرای علایق نیست دامنگیر من

Гирдбодам , решаи ман боли парвоз ман аст

گردبادم، ریشه من بال پرواز من است

Чун садаф натавон ба теғ аз ҳам ҷудо кардани лабам

چون صدف نتوان به تیغ از هم جدا کردن لبم

Хӯни худро мехӯрд он кас ки ғаммоз ман аст

خون خود را می خورد آن کس که غماز من است

Аз назар бозӣ шавад равшани дили торики ман

از نظر بازی شود روشن دل تاریک من

Равзани ғмхонаҳи ман дидаи боз ман аст

روزن غمخانه من دیده باز من است

Аз нигоҳӣ ме тавон соиби маро тасхир кард

از نگاهی می توان صائب مرا تسخیر کرد

Ҳар киро мижгон гироӣаст шаҳбоз ман аст

هر که را مژگان گیرایی است شهباز من است