Косаи сарро хатар аз мағзи пари ҷӯш ман аст

کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است

Олимии зини бодаи сари ҷӯши мадҳуш ман аст

عالمی زین باده سر جوش مدهوش من است

Шуълае каз як шарораши таври саҳро гирд шуд

شعله ای کز یک شرارش طور صحرا گرد شد

Солҳо шуд то ниҳон дар зери сарпӯш ман аст

سالها شد تا نهان در زیر سرپوش من است

Муваҷҷаҳи ман наъл ворун мезанад аз печу тоб

موجه من نعل وارون می زند از پیچ و تاب

Варна он баҳри гарони лангар дар оғӯш ман аст

ورنه آن بحر گران لنگر در آغوش من است

намекунам аз хирқаи пашминаи ваҳшат чун ғизол

می کنم از خرقه پشمینه وحشت چون غزال

Нофаро хӯн дар дил аз фақри қбопўш ман аст

نافه را خون در دل از فقر قباپوش من است

Бо хаёли худ зи лиззатҳо қаноат карда ам

با خیال خود ز لذت ها قناعت کرده ام

Эиътибороти ҷаҳони хоби фаромӯш ман аст

اعتبارات جهان خواب فراموش من است

Пушт бар кӯҳ Бадахшонаст махмури маро

پشت بر کوه بدخشان است مخمور مرا

То сабуии бодаи гулранг бар дӯш ман аст

تا سبوی باده گلرنگ بر دوش من است

Бодаи пари зӯри ман оташи Аннан афтода аст

باده پر زور من آتش عنان افتاده است

Хишти хам , чун моҳ , гардуни сайр аз ҷӯш ман аст

خشت خم، چون ماه، گردون سیر از جوش من است

Душмани оташи забонро дар ҷигаргоҳи ғурур

دشمن آتش زبان را در جگرگاه غرور

Теғҳо хобида аз лабҳои хомӯш ман аст

تیغ ها خوابیده از لبهای خاموش من است

намегузорад ноф аз хуршеди тобон бар замин

می گذارد ناف از خورشید تابان بر زمین

Гар фалак бардорад ин борӣ ки бар дӯш ман аст

گر فلک بردارد این باری که بر دوش من است

Лофи трдстии зи равшани гавҳарон зебанда нест

لاف تردستی ز روشن گوهران زیبنده نیست

Варна аз гирдоб , дарёи ҳалқа дар гӯш ман аст

ورنه از گرداب، دریا حلقه در گوش من است

Шамъ дар фонӯс меларзад з даст андоз ман

شمع در فانوس می لرزد ز دست انداز من

Гарчи дар берун дар чун ҳалқаи оғӯш ман аст

گرچه در بیرون در چون حلقه آغوش من است

Нест аз хори сари девор , гулшанро гзир

نیست از خار سر دیوار، گلشن را گزیر

Неши заҳролӯди арбоби ҳасади нӯш ман аст

نیش زهرآلود ارباب حسد نوش من است

Пардаи пӯшии муҷримонро парда дорӣ ме кунад

پرده پوشی مجرمان را پرده داری می کند

Чашми худ аз айби пӯшидани хатопӯш ман аст

چشم خود از عیب پوشیدن خطاپوش من است

намешавад дар ҳолати мастии ҳавосами ҷамътар

می شود در حالت مستی حواسم جمعتر

Муваҷҷаҳи дарёӣ май шерозаи ҳуш ман аст

موجه دریای می شیرازه هوش من است

Сайру даври ҳолаи ман аз фалакҳо бартараст

سیر و دور هاله من از فلکها برترست

Гар равад бар осмони он ма дар оғӯш ман аст

گر رود بر آسمان آن مه در آغوش من است

Соиб аз табъи равони оби ҳаёти оламам

صائب از طبع روان آب حیات عالمم

Тираи бахтиҳои ман нили биногваш ман аст

تیره بختی های من نیل بناگوش من است