Ҳар ки чун булбули дарин гулшани асири ранг ва бӯаст

هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

Аз баҳори зиндагонии баҳра ӯ гуфтугӯаст

از بهار زندگانی بهره او گفتگوست

Гар нахоҳад миҳмон дил шуд он ёри азиз

گر نخواهد میهمان دل شد آن یار عزیز

Оҳи чандини хонаи дилро чаро дар рафт ва рӯаст ?

آه چندین خانه دل را چرا در رفت و روست؟

Бо таъаллуқи саҷдаи даргоҳи ҳақ мақбул нест

با تعلق سجده درگاه حق مقبول نیست

Аз ду олами даст шустан ин ибодатро вузӯаст

از دو عالم دست شستن این عبادت را وضوست

Лангар бетобӣ ошиқ намегардад висол

لنگر بی تابی عاشق نمی گردد وصال

Моҳӣ бесабрро ҳар мавҷ бол ҷустуҷӯаст

ماهی بی صبر را هر موج بال جستجوست

Дар биёбоне ки он оҳӯӣ мишкӣн ме чарад

در بیابانی که آن آهوی مشکین می چرد

Нақши пои раҳравон чун нофи оҳӯи мшкбўст

نقش پای رهروان چون ناف آهو مشکبوست

Гар ба зоҳири чашми мо хушки сет чун ҷоми тиҳӣ

گر به ظاهر چشم ما خشک ست چون جام تهی

Гиряи мастонаи мо ҳамчуи мино дар гулӯаст

گریه مستانه ما همچو مینا در گلوست

Гар ба гул рафтааст пои хами зи мастӣ бок нест

گر به گل رفته است پای خم ز مستی باک نیست

Сайру даври Осиёи ҷом дар даст сабуаст

سیر و دور آسیای جام در دست سبوست

Пардаи пӯшии домани олӯдагонро лозим аст

پرده پوشی دامن آلودگان را لازم است

Чок дар пероҳани Юсуф чаҳ муҳтоҷ руфӯаст ?

چاک در پیراهن یوسف چه محتاج رفوست؟

намешавад бе барги соиби зуди нахли миваи дор

می شود بی برگ صائب زود نخل میوه دار

Сарв аз беҳосилӣ дар чори мавсим тоза рӯаст

سرو از بی حاصلی در چار موسم تازه روست