Хати анбари бори гардӣ аз баҳор ҳасан ӯст
خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست
Хизри камтари сабзае аз ҷӯйбор ҳасан ӯст
خضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست
Гул ки аз шабнам гузорад ҳар саҳари айнак ба чашм
گل که از شبنم گذارد هر سحر عینک به چشم
Дар камӣни мусҳафи хати ғубор ҳасан ӯст
در کمین مصحف خط غبار حسن اوست
Аз тамошои хат ӯ чашм равшан ме шавад
از تماشای خط او چشم روشن می شود
Серумаи чашми тамошоеи ғубор ҳасан ӯст
سرمه چشم تماشایی غبار حسن اوست
Офтобӣ каз шафақи рухсор дар хӯн шаста аст
آفتابی کز شفق رخسار در خون شسته است
Доғи нохуни хӯрдае аз лолаи зор ҳасан ӯст
داغ ناخن خورده ای از لاله زار حسن اوست
Шаб ки ҳар тораш ба ошӯб дигар обистан аст
شب که هر تارش به آشوب دگر آبستن است
Сояи зулфи парешони рӯзгор ҳасан ӯст
سایه زلف پریشان روزگار حسن اوست
Субҳи ин хамёзаҳо бар соғар ӯ ме кашад
صبح این خمیازه ها بر ساغر او می کشد
Ларзаи хуршеди тобон аз хумор ҳасан ӯст
لرزه خورشید تابان از خمار حسن اوست
Ғунчаро фикри даҳон ӯ баҳам печида аст
غنچه را فکر دهان او بهم پیچیده است
Синаи гули чоки чок аз хори хор ҳасан ӯст
سینه گل چاک چاک از خار خار حسن اوست
Дил ки аз шухии ҷаҳониро ба танг оварда аст
دل که از شوخی جهانی را به تنگ آورده است
Ғунчаи пажмурдае аз шохсор ҳасан ӯст
غنچه پژمرده ای از شاخسار حسن اوست
Хок роҳ ӯст бо он лангари тамкини замин
خاک راه اوست با آن لنگر تمکین زمین
Осмон бо ин таҷаммули пардаи дор ҳасан ӯст
آسمان با این تجمل پرده دار حسن اوست
Гарчи ҳасан ӯ нагунҷад дар замину осмон
گرچه حسن او نگنجد در زمین و آسمان
Дида ҳар заррае ойӣнаи дор ҳасан ӯст
دیده هر ذره ای آیینه دار حسن اوست
Сарву гулро пардаи ишқ наоне карда анд
سرو و گل را پرده عشق نهانی کرده اند
Шӯри мурғони чаман аз навбаҳор ҳасан ӯст
شور مرغان چمن از نوبهار حسن اوست
Аз баҳори офариниш ончӣ меояд ба кор
از بهار آفرینش آنچه می آید به کار
Рӯзгори ишқи моу рӯзгор ҳасан ӯст
روزگار عشق ما و روزگار حسن اوست
Як нигоҳи ошнои ҳаргизи зи чашм ӯ надид
یک نگاه آشنا هرگز ز چشم او ندید
Гарчи соиб муддатӣ шуд дар диёр ҳасан ӯст
گرچه صائب مدتی شد در دیار حسن اوست