Бе касе кӣ хор созад зодаи иқболро ?

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

Шҳпр симурғ мегардад магаси рони зол ро

شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

Бо тиҳии чашмон чаҳ созад неъмат рӯй замин ?

با تهی چشمان چه سازد نعمتِ روی زمین؟

Сирӣ аз хирман набошад дидаи ғарбол ро

سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را

Май туоне дар ду олами навбати шоҳӣ задан

می‌توانی در دو عالم نوبتِ شاهی زدن

Сарф дар тасхири дилҳо гар кунӣ иқбол ро

صرف در تسخیرِ دل‌ها گر کنی اقبال را

Гуфтугӯии хомашонро тарҷумон дар кор нест

گفتگوی خامشان را ترجمان در کار نیست

Лол май фаҳмад ба осонии забони лол ро

لال می‌فهمد به آسانی زبانِ لال را

Печу тоби ишқро аз дили зудудан мушкил аст

پیچ و تابِ عشق را از دل‌ زدودن مشکل است

Кӣ ба афшодан тавон бенақш кардани бол ро

کِی به افشاندن توان بی‌نقش کردن بال را؟

наме тавон зи афтодагии бурдан ба соқи арши роҳ

می‌توان زافتادگی بردن به ساقِ عرش راه

Давлати побӯс рӯзӣ мешавад халхол ро

دولتِ پابوس، روزی می‌شود خلخال را

Мор аз наздикии ганҷ аждаҳое ме шавад

مار از نزدیکیِ گنج، اژدهایی می‌شود

Аз барои ҷоҳ май ҷӯянди мардуми мол ро

از برای جاه می‌جویند مردم مال را

Содаи лавҳоне ки маҳви ҳасан берангӣ шуданд

ساده‌لوحانی که محوِ حسنِ بی‌رنگی شدند

Абҷади машқ ҷунун донанд хату хол ро

ابجدِ مشقِ جنون دانند خط و خال را

Соғари нокомӣ аз худ об барме оварад

ساغرِ ناکامی از خود آب برمی‌آورد

Тишнагӣ сероб месозад гули тбхол ро

تشنگی سیراب می‌سازد گُلِ تبخال را

намешавад нотиқи камарбанд аз миёни нозукат

می‌شود ناطق کمربند از میانِ نازکت

Соқи симини ту хомаш мекунад халхол ро

ساقِ سیمینِ تو خامش می‌کند خلخال را

Ранҷи борӣки ту соиб аз дили прорзўст

رنجِ باریکِ تو صائب از دلِ پرآرزوست

Давр кун ин анкабути риштаи омол ро

دور کن این عنکبوتِ رشتهٔ آمال را