Кӯҳро пои адаб дар доман тамкин азуаст

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

Пилаи ноз батон сангдил сангин азуаст

پله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست

Гарчи шукри хандааш дар пардаи шарм ва ҳаёст

گرچه شکر خنده اش در پرده شرم و حیاست

Дар дили дарёии талхи оби гуҳар ширин азуаст

در دل دریای تلخ آب گهر شیرین ازوست

Бо дили маҷрӯҳи мо ҳошо ки кӯтоҳӣ кунад

با دل مجروح ما حاشا که کوتاهی کند

Он ки хӯн дар нофи оҳӯии хто мишкӣн азуаст

آن که خون در ناف آهوی ختا مشکین ازوست

То чаҳ хоҳад кард ёрб бо дил бе тоби мо

تا چه خواهد کرد یارب با دل بی تاب ما

Барқи ҷавлонӣ ки кӯҳи тавр бетамкин азуаст

برق جولانی که کوه طور بی تمکین ازوست

Нест ғофили офтоб аз ҳоли дурафтодагон

نیست غافل آفتاب از حال دورافتادگان

Зарраро шамъи таҷаллӣ бар сар болин азуаст

ذره را شمع تجلی بر سر بالین ازوست

Домани покӣ ки хӯнамро намегирад ба худ

دامن پاکی که خونم را نمی گیرد به خود

Дастҳо чун панҷаи марҷон ба хӯн рангин азуаст

دستها چون پنجه مرجان به خون رنگین ازوست

Дар ҳаримаши давлати бедор , хоби олӯда Эй аст

در حریمش دولت بیدار، خواب آلوده ای است

Он ки хоби ғифлати мо ин чунин сангин азуаст

آن که خواب غفلت ما این چنین سنگین ازوست

Он ки медорад забони гандумин аз мо дареғ

آن که می دارد زبان گندمین از ما دریغ

Тухми анҷум , хирмани ма , хӯша парвин азуаст

تخم انجم، خرمن مه، خوشه پروین ازوست

Оташини рӯе ки шамъи маҳфил мо гашта аст

آتشین رویی که شمع محفل ما گشته است

Хори мижгони меҳри ъолмтобро заррин азуаст

خار مژگان مهر عالمتاب را زرین ازوست

Нест соиби ғайри кӯҳи ғам , ки бодои пойдор

نیست صائب غیر کوه غم، که بادا پایدار

Он ки гоҳе ин дил бетобро таскин азуаст

آن که گاهی این دل بی تاب را تسکین ازوست