Нест аз рӯй замини сирии дили худ ком ро

نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

Ҳирс мегардад зиёд аз хок , чашми дом ро

حرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Доғ дорад микшонро ташнаи чашмиҳои ман

داغ دارد میکشان را تشنه چشمی های من

намекунам холии з май дар дасти соқии ҷом ро

می کنم خالی ز می در دست ساقی جام را

Рӯзгори айшро дӯди сапандӣ лозим аст

روزگار عیش را دود سپندی لازم است

Шуд шаби одинаи нили чашми захми айём ро

شد شب آدینه نیل چشم زخم ایام را

Дил ба кӯшиши орзӯро пухта натавонист кард

دل به کوشش آرزو را پخته نتوانست کرد

Дар бағал натавон расондани миваҳои хом ро

در بغل نتوان رساندن میوه های خام را

Ҳар киро аз дарду соф май назар бар ншأаҳ аст

هر که را از درد و صاف می نظر بر نشأه است

Бодаи як ҷом донад бӯсау дашном ро

باده یک جام داند بوسه و دشنام را

Ҷисми ранг ҷон гирифт аз беқарориҳои дил

جسم رنگ جان گرفت از بی قراری های دل

Май барад чун соя бо худ сайди ваҳшии дом ро

می برد چون سایه با خود صید وحشی دام را

Дар дили худ каъбаи мақсӯдро ҳар кас ки ёфт

در دل خود کعبه مقصود را هر کس که یافت

Бастан зуннор донад бастани эҳром ро

بستن زنار داند بستن احرام را

Бӯсаро дар нома май печад барои дигарон

بوسه را در نامه می پیچد برای دیگران

Он ки медорад дареғ аз ошиқони пайғом ро

آن که می دارد دریغ از عاشقان پیغام را

Дил чу шуд афсурда , аз ҷисми гронҷони пора Эй аст

دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پاره ای است

Ранги барг хеш бошад миваҳои хом ро

رنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Нест соиби шанбеу одина дар кӯии Муғон

نیست صائب شنبه و آدینه در کوی مغان

намекунад икрнг , машраби сар ба сари айём ро

می کند یکرنگ، مشرب سر به سر ایام را