Дасти мо дар банди чини остин афтода аст

دست ما در بند چین آستین افتاده است

Варна он зулф аз расое бар замин афтода аст

ورنه آن زلف از رسایی بر زمین افتاده است

Ткмаҳи пероҳани хуршед тобон ме шавад

تکمه پیراهن خورشید تابان می شود

Ҳамчуи шабнами чашм ҳар каси поки байн афтода аст

همچو شبنم چشم هر کس پاک بین افتاده است

намезанад бар оташи лаби ташнагони оби ҳаёт

می زند بر آتش لب تشنگان آب حیات

Гарчи дар зоҳири ақиқаши оташин афтода аст

گرچه در ظاهر عقیقش آتشین افتاده است

Дар гронҷонӣ гуноҳӣ нест дарду доғ ро

در گرانجانی گناهی نیست درد و داغ را

Гӯшаи вайронаи ман дилнишин афтода аст

گوشه ویرانه من دلنشین افتاده است

Уқдаи он зулф мехоҳад дили мушкили писанд

عقده آن زلف می خواهد دل مشکل پسند

Варна чандини нофа дар саҳрои чин афтода аст

ورنه چندین نافه در صحرای چین افتاده است

Май шуморади сӯрати чинро кам аз мавҷи сароб

می شمارد صورت چین را کم از موج سراب

Дида ҳар кас бар он чини ҷабин афтода аст

دیده هر کس بر آن چین جبین افتاده است

Дастгоҳи ҳасан ӯ дорад маро бедасту по

دستگاه حسن او دارد مرا بی دست و پا

Раъша аз хирман ба дасти хӯшаи чин афтода аст

رعشه از خرمن به دست خوشه چین افتاده است

Аз дили оташи зер по дорад сувидо чун сапанд

از دل آتش زیر پا دارد سویدا چون سپند

Бас ки холи дилрабояши дилнишин афтода аст

بس که خال دلربایش دلنشین افتاده است

Чун нигини дони нигин афтода меояд ба чашм

چون نگین دان نگین افتاده می آید به چشم

То зи чашмами ашки лаълӣ бар замин афтода аст

تا ز چشمم اشک لعلی بر زمین افتاده است

Нест имрӯз аз лаб ӯ қисмати мо ҳарфи талх

نیست امروز از لب او قسمت ما حرف تلخ

Нақши мо чап аз азал бо ин нигин афтода аст

نقش ما چپ از ازل با این نگین افتاده است

наметавон хонд аз ҷабини хоки аҳволи маро

می توان خواند از جبین خاک احوال مرا

Бас ки пеши ёри ҳарфам бар замин афтода аст

بس که پیش یار حرفم بر زمین افتاده است

Саҳарро дар табъи он ҷодўзбон таъсир нест

سحر را در طبع آن جادوزبان تأثیر نیست

Варна соиби калаки мо сҳроФрин афтода аст

ورنه صائب کلک ما سحرآفرین افتاده است