Аз арақ то чеҳраи гулранги ҷононтар шуда аст

از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

Домани глҳобаҳи шабнами оташини бистар шуда аст

دامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است

Нақд месозад қиёматро ба ошиқи шӯри ишқ

نقد می سازد قیامت را به عاشق شور عشق

Домани саҳро ба маҷнӯни домани маҳшар шуда аст

دامن صحرا به مجنون دامن محشر شده است

Нест дар зиндони оҳан беқароронро қарор

نیست در زندان آهن بی قراران را قرار

Синаи санг аз шарори шӯхи ман миҷмар шуда аст

سینه سنگ از شرار شوخ من مجمر شده است

Чун тавонам ҳамсафар шуд бо сбкпоёни шавқ ?

چون توانم همسفر شد با سبکپایان شوق؟

Ман ки доман пеш поем сади Искандар шуда аст

من که دامن پیش پایم سد اسکندر شده است

Дар қиёмати шаста рӯ бархезад аз оғӯши хок

در قیامت شسته رو برخیزد از آغوش خاک

Чеҳра ҳар кас ки аз ашки надоматтар шуда аст

چهره هر کس که از اشک ندامت تر شده است

Монеъи парвози ман кӯтоҳии болу параст

مانع پرواز من کوتاهی بال و پرست

Бодбон бар киштӣ бе толеъами лангар шуда аст

بادبان بر کشتی بی طالعم لنگر شده است

намешавад тӯмори умраши тай ба андаки фурсатӣ

می شود طومار عمرش طی به اندک فرصتی

Чун қалам ҳар каси з бе мағзии забоновар шуда аст

چون قلم هر کس ز بی مغزی زبان آور شده است

Илми расмӣ тира дорад синаи софи маро

علم رسمی تیره دارد سینه صاف مرا

Бесафо ойӣнаам аз касрати ҷавҳар шуда аст

بی صفا آیینه ام از کثرت جوهر شده است

Чун тавонам дошт пинҳони фақрро аз чашми халқ ?

چون توانم داشت پنهان فقر را از چشم خلق؟

Хирқаи сад пора бар бе баргем маҳзар шуда аст

خرقه صد پاره بر بی برگیم محضر شده است

Хӯрдаам чун мӯии оташи дидаи чандини печу тоб

خورده ام چون موی آتش دیده چندین پیچ و تاب

То раги абрами зи дарёи риштаи гавҳар шуда аст

تا رگ ابرم ز دریا رشته گوهر شده است

намекунад бедасту поеи душманонро меҳрбон

می کند بی دست و پایی دشمنان را مهربان

Шуъла бар хошоки ман бисёр болу пар шуда аст

شعله بر خاشاک من بسیار بال و پر شده است

То чаҳ хоҳад кард соиб бо дили мумин ман

تا چه خواهد کرد صائب با دل مومین من

Оташини рӯе каз ӯ ойӣнаи хокистар шуда аст

آتشین رویی کز او آیینه خاکستر شده است