Аз ҷавонии доғҳо бар синаи мо монда аст

از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است

Нақши пое чанд аз он тоўс бар ҷо монда аст

نقش پایی چند از آن طاوس بر جا مانده است

Дар бисоти ман зи анқои сабки парвози умр

در بساط من ز عنقای سبک پرواز عمر

Хоби сангинӣ чу кӯҳи қоф бар ҷо монда аст

خواب سنگینی چو کوه قاف بر جا مانده است

Нест аз чашму дили бинои марои ҷузи дарду доғ

نیست از چشم و دل بینا مرا جز درد و داغ

Зулмат аз хуршеду хафоаш аз масеҳо монда аст

ظلمت از خورشید و خفاش از مسیحا مانده است

намекунад аз ҳар сӯ мӯем сифедӣ , роҳи марг

می کند از هر سو مویم سفیدی، راه مرگ

Поем аз хоби гарон дар санги хоро монда аст

پایم از خواب گران در سنگ خارا مانده است

Чун нисоем даст бар ҳам , каз шумори нақди умр

چون نسایم دست بر هم، کز شمار نقد عمر

Занги афсӯсӣ ба дасти боди паймо монда аст

زنگ افسوسی به دست باد پیما مانده است

Нест дар дастам ба ҷузи афсӯс аз умри дароз

نیست در دستم به جز افسوس از عمر دراز

Сӯзанӣ аз риштаи Марям ба исо монда аст

سوزنی از رشته مریم به عیسی مانده است

Навбати парвоз аз болам ба чашм афтода аст

نوبت پرواز از بالم به چشم افتاده است

Тӯтӣам чун сабзаи оҷиз дар таҳи по монда аст

طوطیم چون سبزه عاجز در ته پا مانده است

Нест ҷузи тӯли амл дар кафи маро аз умри ҳеҷ

نیست جز طول امل در کف مرا از عمر هیچ

Аз китоби ман ҳамин шероза бар ҷо монда аст

از کتاب من همین شیرازه بر جا مانده است

Мушт хошокӣаст бар ҷои монда аз сайлоби умр

مشت خاشاکی است بر جا مانده از سیلاب عمر

Дар дили ман хори хорӣ каз таманно монда аст

در دل من خار خاری کز تمنا مانده است

Матлабаш аз дидаи бино , шикор ибрат аст

مطلبش از دیده بینا، شکار عبرت است

Варна соибро чаҳ пурвои тамошо мондааст ?

ورنه صائب را چه پروای تماشا مانده است؟