Меҳрбонӣ аз миёни халқи доман чида аст

مهربانی از میان خلق دامن چیده است

Аз такаллуф , ошноӣ бартараф гардӣда аст

از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

Вусъат аз дасту дили мардум ба манзил рафта аст

وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Ҷомаҳо покиза ва дилҳо ба хӯн ғлтидаҳ аст

جامه ها پاکیزه و دلها به خون غلطیده است

Дар бисоти офариниши як дил бедор нест

در بساط آفرینش یک دل بیدار نیست

Раги зи ғифлат дар тани мардуми раҳ хобида аст

رگ ز غفلت در تن مردم ره خوابیده است

Раҳму инсофу мурувват аз ҷаҳон бархеста аст

رحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است

Рӯй дил аз қиблаи меҳр ва вафо гардӣда аст

روی دل از قبله مهر و وفا گردیده است

Пардаи шарму ҳаё , болу пари анқо шуда аст

پرده شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است

Сабр аз дилҳо чун кӯҳи қофи доман чида аст

صبر از دلها چون کوه قاف دامن چیده است

Нест ғайр аз дасти холии пардаи пӯшии сарв ро

نیست غیر از دست خالی پرده پوشی سرو را

Хори чандини ҷомаи рангини зи гул пӯшида аст

خار چندین جامه رنگین ز گل پوشیده است

Мавҷи дарёи сина бар хошок май молади зи дард

موج دریا سینه بر خاشاک می مالد ز درد

Риштаи сар то пой дар гавҳар ниҳон гардӣда аст

رشته سر تا پای در گوهر نهان گردیده است

Гавҳару хрмҳраҳ дар як силк ҷавлон ме кунанд

گوهر و خرمهره در یک سلک جولان می کنند

Тору пуди интизом аз икдгр пошида аст

تار و پود انتظام از یکدگر پاشیده است

Булбулонро хор дар пероҳанаст аз ошён

بلبلان را خار در پیراهن است از آشیان

Бистари гул , хобгоҳи шабнам нодида аст

بستر گل، خوابگاه شبنم نادیده است

Ҳар туҳидастии з бе шармии дарин бозоргоҳ

هر تهیدستی ز بی شرمی درین بازارگاه

Дар баробари моҳи канъонро дуконӣ чида аст

در برابر ماه کنعان را دکانی چیده است

Тар нагардад аз зари қалбӣ ки дар кораш кунанд

تر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند

Юсуф бе толеъи мо гурги борон дида аст

یوسف بی طالع ما گرگ باران دیده است

Хотири озоди мо аз даври гардун фориғ аст

خاطر آزاد ما از دور گردون فارغ است

Шишаи афлокро бар тоқи нисён чида аст

شیشه افلاک را بر طاق نسیان چیده است

Дар дили мо орзӯии давлат бедор нест

در دل ما آرزوی دولت بیدار نیست

Чашми мо бисёр азин хоби парешон дида аст

چشم ما بسیار ازین خواب پریشان دیده است

Ахтари моро куҷо аз хок хоҳад барграфт ?

اختر ما را کجا از خاک خواهد برگرفت؟

Он ки рӯй меҳри тобон бар замин молидаа аст

آن که روی مهر تابان بر زمین مالیده است

Бар замини он кас ки домон мекашид аз рӯй ноз

بر زمین آن کس که دامان می کشید از روی ناز

Умрҳо шуд зери домони замин хобида аст

عمرها شد زیر دامان زمین خوابیده است

Гар ҷаҳони зер ва зибр гардад , намеҷунбад зи ҷо

گر جهان زیر و زبر گردد، نمی جنبد ز جا

Ҳар ки соиби по ба домони ризо печида аст

هر که صائب پا به دامان رضا پیچیده است