Нест аз дарди ғарибӣ чун гуҳари парвои маро

نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

Бистар аз гирди ятемӣ буд дар дарёи маро

بِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا

Турраи занҷирам аз райҳон буд шодоб тар

طرّهٔ زنجیرم از ریحان بود شاداب‌تر

намечакад оби ҳаёт аз зулмати савдои маро

می‌چکد آبِ حیات از ظلمتِ سودا مرا

Ваҳшати ман аз сбкрўҳон гаронӣ ме кашад

وحشتِ من از سبکروحان گرانی می‌کشد

Ҳаст бар дили кӯҳи қоф аз суҳбати анқои маро

هست بر دل کوهِ قاف از صحبتِ عنقا مرا

Як сар мӯ нест аз теғи забон андеша ам

یک سرِ مو نیست از تیغ زبان اندیشه‌ام

намекунад захми намоён чун қалам гуё маро

می‌کند زخمِ نمایان چون قلم گویا مرا

Нури хуршедам , зи имдоди хасисони фориғам

نورِ خورشیدم، ز امدادِ خسیسان فارغم

Нестам оташ ки ҳар хорӣ кунад раънои маро

نیستم آتش که هر خاری کند رعنا مرا

Хори роҳи ишқ чун мижгон ба чашмам бор нест

خارِ راهِ عشق چون مژگان به چشمم بار نیست

Гӯ наранҷоанд ба миннати сӯзани исои маро

گو نرنجاند به منّت سوزنِ عیسی مرا

Хулд бо он нозу неъмати доми роҳ ман нашуд

خُلد با آن ناز و نعمت دامِ راهِ من نشد

Чун тавонад сайд кардани неъмати дунёи маро ?

چون تواند صید کردن نعمتِ دنیا مرا؟

Кӯҳи оҳанро шарори ман гиребон пора кард

کوهِ آهن را شرارِ من گریبان پاره کرد

Лангари парвози натавонад шудани хорои маро

لنگرِ پرواز نتواند شدن خارا مرا

Ташти ман чун офтоб аз боми чарх афтода аст

طشتِ من چون آفتاب از بامِ چرخ افتاده است

Содаи лавҳи он кас ки мехоҳад кунад расвои маро

ساده‌لوح آن کس که می خواهد کند رسوا مرا

Ман ки дар хомӣ чу анбари суди худро дида ам

من که در خامی چو عنبر‌سود خود را دیده ام

Нест мумкин пухта созад ҷӯши ин дарёи маро

نیست ممکن پخته سازد جوشِ این دریا مرا

Нест соиб дар бисоти ман ба ғайр аз дарду доғ

نیست صائب در بساطِ من به غیر از درد و داغ

намешавад маъмур ҳар кас май хиради як ҷои маро

می‌شود معمور هر‌ کس می‌خرد یک جا مرا