Ғӯта дар гул дода буд андешаи дунёи маро

غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

Нола не шуд далели олами болои маро

نالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا

Гар чаҳ чун ҳаллоҷи меҳри хомшӣ бар лаб задам

گر‌چه چون حلاج مُهرِ خامشی بر لب زدم

Зӯр май бардошти охири пунба аз минои маро

زورِ مِی‌ برداشت آخر پنبه از مینا مرا

Аз сиёҳии Хизр май оради гилӣми худ бурун

از سیاهی خضر می‌آرد گلیمِ خود برون

Нест бар хотири ғубор аз зулмати савдои маро

نیست بر خاطر غبار از ظلمتِ سودا مرا

Буд аз бас бар дили ман дидани мардуми гарон

بود از بس بر دل من دیدنِ مردم گران

Шуд сабк дар дидаи кӯҳи қоф чун анқои маро

شد سبک در دیده کوهِ قاف چون عنقا مرا

Муҳраи гаҳвораи ман буд аз ақди сухан

مهرهٔ گهوارهٔ من بود از عقدِ سخن

Миннат гуёе аз кас нест чун ъисиٰи маро

منّتِ گویایی از کس نیست چون عیسیٰ مرا

Ҳасани оламгирро ҳарҷо ки ҷӯӣ ҳозираст

حسنِ عالمگیر را هرجا که جویی حاضرست

Ҳар ғубории маҳмил Лайлӣаст зини саҳрои маро

هر غباری محملِ لیلی است زین صحرا مرا

Бо камоли қурб , аз поси адаб хӯн ме хӯрам

با کمالِ قُرب، از پاسِ ادب خون می‌خورم

Панҷа хушкӣаст чун марҷон аз ин дарёи маро

پنجهٔ خشکی است چون مرجان از این دریا مرا

Нест монеъи баҳрро гирдоб аз ҷӯшу хурӯш

نیست مانع بحر را گرداب از جوش و خروش

Меҳри хомӯшӣ чаҳ созад бо лаб гуё маро

مُهرِ خاموشی چه سازد با لبِ گویا مرا

Нест чун оташи марои андеша аз захми забон

نیست چون آتش مرا اندیشه از زخمِ زبان

намешавад болу пари парвоз , хори пои маро

می‌شود بال و پرِ پرواز، خارِ پا مرا

Чун алиф дар бисми гардад маҳв , боқӣ ме шавад

چون الف در بِسم گردد محو، باقی می‌شود

Умри кӯтаҳ ҷовдон шуд зон қади раънои маро

عمرِ کوته جاودان شد زان قدِ رعنا مرا

Дар саранҷом иқомат нестам чун ғофилон

در سرانجام اقامت نیستم چون غافلان

Тӯша роҳӣаст соиби чашм аз дунёи маро

توشهٔ راهی است صائب چشم از دنیا مرا