Субҳ аз хуршеди тобони даст бар дили монда Эй аст

صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است

Офтоб аз субҳи доғ дар намаки хобоанда Эй аст

آفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است

Донаи умеди мо дар аҳди ин бе ҳосилон

دانه امید ما در عهد این بی حاصلان

Дар замини коғазин , тухми шарори афшонда Эй аст

در زمین کاغذین، تخم شرار افشانده ای است

Шикваи мо дар замони хуии он бидодгар

شکوه ما در زمان خوی آن بیدادگر

Нома дар рахнаи девори нисёни монда Эй аст

نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ای است

Бо ту золим барнаме ояд , вагарнаи оҳи ман

با تو ظالم برنمی آید، وگرنه آه من

Панҷаи зӯроварони чархро пичондаҳ Эй аст

پنجه زورآوران چرخ را پیچانده ای است

Ҳалқаи ҷамъиятӣ гар ҳаст дар зери фалак

حلقه جمعیتی گر هست در زیر فلک

Дидаи бенаӣ аз вазъ ҷаҳон пӯшоанда Эй аст

دیده بینایی از وضع جهان پوشانده ای است

Фитнаи охири замон дар даври чашми маст ӯ

فتنه آخر زمان در دور چشم مست او

Шиша бебода бар тоқи нисёни монда Эй аст

شیشه بی باده بر طاق نسیان مانده ای است

Кист соиб бо дили пари хӯни дарин ваҳшати саро ?

کیست صائب با دل پر خون درین وحشت سرا؟

Аз ҳарими қурб , бе тақсири беруни монда Эй аст

از حریم قرب، بی تقصیر بیرون مانده ای است