Нест аз захми забони парвои дил бетоб ро

نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را

Монеъ аз гардиш нагардад хору хаси гирдоб ро

مانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را

Теғро натавон баровардани зи захми мо ба зӯр

تیغ را نتوان برآوردن ز زخم ما به زور

Аз замини ташна берун шуд набошад об ро

از زمین تشنه بیرون شد نباشد آب را

Ҷавҳар зотӣаст мустағнии зи нури орият

جوهر ذاتی است مستغنی ز نور عاریت

Равғанӣ ҳоҷат набошад гавҳари шаби тоб ро

روغنی حاجت نباشد گوهر شب تاب را

Қомати хами зиндагиро мекунад по дар рикоб

قامت خم زندگی را می کند پا در رکاب

намегузорад пул дар оташи наъли ин сайлоб ро

می گذارد پل در آتش نعل این سیلاب را

намекунад фикри матин , каҷи баҳсро кӯтаҳи забон

می کند فکر متین، کج بحث را کوته زبان

Аз каҷии зӯри наҳанги оради буруни қуллоб ро

از کجی زور نهنگ آرد برون قلاب را

Лаби зи ҳарфи шиква бастан талх дорад коми ман

لب ز حرف شکوه بستن تلخ دارد کام من

Вақти захмии хуш ки берун медиҳад хуноб ро

وقت زخمی خوش که بیرون می دهد خوناب را

Дил манеҳ бар ахтари давлат ки дар ҳар субҳдам

دل منه بر اختر دولت که در هر صبحدم

Машриқи дигар буд хуршеди ъолмтоб ро

مشرق دیگر بود خورشید عالمتاب را

Нақди худро нася месозад зи кӯтаҳи дидагӣ

نقد خود را نسیه می سازد ز کوته دیدگی

Бо чароғи он кас ки ҷӯяд гавҳари шаби тоб ро

با چراغ آن کس که جوید گوهر شب تاب را

Синаи худ соиб аз гирди кудурат пок кун

سینه خود صائب از گرد کدورت پاک کن

Соф агар бо хеши хоҳии синаи аҳбоб ро

صاف اگر با خویش خواهی سینه احباب را