Бемуҳобо дар миёни нозукаши андохти даст

بی محابا در میان نازکش انداخت دست

Нохуни шоҳини зи рашки бҳлаҳ эй дар дили шикаст

ناخن شاهین ز رشک بهله ای در دل شکست

Қиблаи гоҳи ман , кулоҳи саргаронӣ каҷ манеҳ

قبله گاه من، کلاه سرگرانی کج منه

Тоқи абрӯии ту май тарсам наад рӯ дар шикаст

طاق ابروی تو می ترسم نهد رو در شکست

Сргрониҳош бо афтодагон имрӯз нест

سرگرانیهاش با افتادگان امروز نیست

Нақши мо бо зулф ӯ аз рӯзи аввал каҷ нишаст

نقش ما با زلف او از روز اول کج نشست

Лашкари хати шҳрбнди ҳасанро тасхир кард

لشکر خط شهربند حسن را تسخیر کرد

Зулф ӯ афтодааст акнӯн ба фикри кӯчаи баст

زلف او افتاده است اکنون به فکر کوچه بست

Ғунча хоҳад шуд гул хамёзаам аз файз май

غنچه خواهد شد گل خمیازه ام از فیض می

намекашад бар дӯши ман охири сабуии бодаи даст

می کشد بر دوش من آخر سبوی باده دست

Гӯшаи абрӯии истиғно чаҳ майсозӣ баланд ?

گوشه ابروی استغنا چه می سازی بلند؟

наме тавон аз гардиши чашмии хуморамро шикаст

می توان از گردش چشمی خمارم را شکست

Даст олоиш кашидам соиб аз коми ҷаҳон

دست آلایش کشیدم صائب از کام جهان

Ҳиммати ман баси баланди афтода ва ин шохи паст

همت من بس بلند افتاده و این شاخ پست