Халқи хуш дар навбаҳор офият дорад маро

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

Хоксорӣ дар ҳисор офият дорад маро

خاکساری در حصار عافیت دارد مرا

То чаҳ бдмстии зи ман срзд ки даври рӯзгор

تا چه بدمستی ز من سرزد که دوُرِ روزگار

Дар кашокаш аз хумор офият дорад маро

در کشاکش از خمار عافیت دارد مرا

Осмонгар аз хазони дард помолам кунад

آسمان گر از خزانِ درد پامالم کند

Ба ки сарсабз аз баҳор офият дорад маро

بهْ که سرسبز از بهار عافیت دارد مرا

То сабу бар дӯш дорам аз хумор осӯда ам

تا سبو بر دوش دارم از خمار آسوده‌ام

Май кашӣ дар зери бор офият дорад маро

مِی‌کِشی در زیر بار عافیت دارد مرا

Субҳи маҳшари шӯр дар олам фиканд ва ҳамчунон

صبحِ محشر شور در عالم فکند و همچنان

Осмони умедвор офият дорад маро

آسمان امیدوار عافیت دارد مرا

Шукри занҷири ҷунун бар гардани ман воҷиб аст

شُکرِ زنجیرِ جنون بر گردنِ من واجب است

Муддатӣ шуд дар ҳисор офият дорад маро

مدّتی شد در حصار عافیت دارد مرا

Аҳл дардӣ нест соиби зини ҳамаи дардии кашон

اهلِ دُردی نیست صائب زین همه دُردی‌کشان

То ба ҷомии шармсор офият дорад маро

تا به جامی شرمسار عافیت دارد مرا