Гарчи ҷо дар дидаи он нур назар дорад маро

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

Шавқ чун хуршеди тобон дрбдр дорад маро

شوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Нест аз кӯтоҳии парвози барҷои монданам

نیست از کوتاهیِ پرواز برجا ماندنم

Тангнои осмон бебол ва пар дорад маро

تنگنای آسمان بی بال و پر دارد مرا

Бас ки дорам инфеъол аз бевуҷӯдиҳои хеш

بس که دارم انفعال از بی‌وجودی‌های خویش

Оби гирдам чун касе аз хок бардорад маро

آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا

Нест аз бе ҷавҳарии пӯшидаи ҳолеҳои ман

نیست از بی‌جوهری پوشیده حالی‌های من

Осмон чун теғ дар зер сипар дорад маро

آسمان چون تیغ در زیرِ سپر دارد مرا

Гавҳари шҳўорм аммо зери по афтода ам

گوهرِ شهوارم اما زیرِ پا افتاده‌ام

Дасти худ бӯсад касе каз хок бардорад маро

دستِ خود بوسد کسی کز خاک بردارد مرا

Буи пероҳан намесозад ба пои корвон

بوی پیراهن نمی‌سازد به پای کاروان

Гарми рафтории хаҷал аз ҳамсафар дорад маро

گرم‌رفتاری خجل از همسفر دارد مرا

Хорам аммо барнаме дорад забунии ғайритем

خارم اما برنمی‌دارد زبونی غیرتم

Вой бар он кас ки хоҳад бесипар дорад маро

وای بر آن کس که خواهد بی سپر دارد مرا

намекашад аз дурбинии интизори санглох

می‌کِشد از دوربینی انتظارِ سنگلاخ

Гар ба рӯй даст , чархи коса гар дорад маро

گر به روی دست، چرخِِ کاسه‌گر دارد مرا

Чун лаб паймона меҷӯшад ба ҳартар доманӣ

چون لبِ پیمانه می‌جوشد به هر تر‌دامنی

Он лаб мегаван ки дандон бар ҷигар дорад маро

آن لبِ میگون که دندان بر جگر دارد مرا

Осмони соиби яке аз бесрўпоён ӯст

آسمان صائب یکی از بی‌سروپایانِ اوست

Гардиши чашмӣ ки аз худ бехабар дорад маро

گردشِ چشمی که از خود بی خبر دارد مرا