Ишқи болои даст бар хок аз вуҷӯд мо нишаст

عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

Аз гуҳари гирди ятемӣ бар рух дарё нишаст

از گهر گرد یتیمی بر رخ دریا نشست

Ишқи тан дар суҳбат мо дод аз бе одамӣ

عشق تن در صحبت ما داد از بی آدمی

Кӯҳи қоф аз бе касе дар соя анқо нишаст

کوه قاف از بی کسی در سایه عنقا نشست

Захми маҷнӯн тоза хоҳад шуд ки аз савдои мо

زخم مجنون تازه خواهد شد که از سودای ما

Турфаи шоҳинӣ дигар бар сина саҳро нишаст

طرفه شاهینی دگر بر سینه صحرا نشست

Роҳ ишқаст ин , ба оташи поеи худ пари мноз

راه عشق است این، به آتش پایی خود پر مناز

Хори ин водии мукаррари барқро дар по нишаст

خار این وادی مکرر برق را در پا نشست

Ҷисми хокӣ дар сафоӣ дил наяндозад халал

جسم خاکی در صفای دل نیندازد خلل

Бода осӯдааст аз гардӣ ки бар мино нишаст

باده آسوده است از گردی که بر مینا نشست

Нест тоби ҳамнафаси ойӣнаҳои соф ро

نیست تاب همنفس آیینه های صاف را

Зуд мегардад гарон , абрӣ ки бо дарё нишаст

زود می گردد گران، ابری که با دریا نشست

Хор дар чашмаш , агар ҳангома афрӯзӣ кунад

خار در چشمش، اگر هنگامه افروزی کند

Чун шарар ҳар кас тавонад дар дил хоро нишаст

چون شرر هر کس تواند در دل خارا نشست

Кард раънои ҳамчуи оташи болу парвози маро

کرد رعنا همچو آتش بال و پرواز مرا

Дар тариқи ишқ агар хории маро дар по нишаст

در طریق عشق اگر خاری مرا در پا نشست

Куфру дайни равшани замиронро намесозад ду дил

کفر و دین روشن ضمیران را نمی سازد دو دل

Кӣ шавад шабнами дурӯ ,гар бар гул раъно нишаст ?

کی شود شبنم دورو، گر بر گل رعنا نشست؟

Занг худбинӣ гирифт ойӣнаи бенаӣ аш

زنگ خودبینی گرفت آیینه بینایی اش

Ҳар ки соиби як нафас бо мардум дунё нишаст

هر که صائب یک نفس با مردم دنیا نشست