То арақ аз май бар он рухсори ҷон парвар нишаст

تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

Дар биҳишт аз ҷӯши даъвии чашма кавсар нишаст

در بهشت از جوش دعوی چشمه کوثر نشست

Рӯ нагардонид хол аз рӯй отшнок ӯ

رو نگردانید خال از روی آتشناک او

Ин сапанд аз хирагӣ дар дида миҷмар нишаст

این سپند از خیرگی در دیده مجمر نشست

То ба мижгони он нигоҳи гарм дар дил ҷой кард

تا به مژگان آن نگاه گرم در دل جای کرد

Ин хаданги ҷонстон дар синаам то пар нишаст

این خدنگ جانستان در سینه ام تا پر نشست

Ҳалқаи берун дар шуд он дил чун санг ро

حلقه بیرون در شد آن دل چون سنگ را

Печу тоби ман ки дар фӯлод чун ҷавҳар нишаст

پیچ و تاب من که در فولاد چون جوهر نشست

Шабнами моро касе аз қурби гул монеъ набӯд

شبنم ما را کسی از قرب گل مانع نبود

Аз адаб чун ҳалқаи чашми мо бурун дар нишаст

از ادب چون حلقه چشم ما برون در نشست

Буд аз хотам бар ӯ малики сулаймони тангтар

بود از خاتم بر او ملک سلیمان تنگتر

Дар дил чун шишаам чун он парӣ пайкар нишаст ?

در دل چون شیشه ام چون آن پری پیکر نشست؟

Дил чу аз ҷо рафт бар гардондан ӯ мушкил аст

دل چو از جا رفت بر گرداندن او مشکل است

Чун шарар бархест натавонади зи по дигар нишаст

چون شرر برخاست نتواند ز پا دیگر نشست

Хонаи дарбастаи дилро монеъ аз кулуфт нашуд

خانه دربسته دل را مانع از کلفت نشد

Дар садафи гирди ятемӣ бар рух гавҳар нишаст

در صدف گرد یتیمی بر رخ گوهر نشست

Аз гронҷонии дил мо монад дар зиндони тан

از گرانجانی دل ما ماند در زندان تن

Киштии мо дар гул аз бисёре лангар нишаст

کشتی ما در گل از بسیاری لنگر نشست

Мушти хоки мо зи бедоди фалак аз ҷо нарафт

مشت خاک ما ز بیداد فلک از جا نرفت

Кӯҳи зери теғи натавонад ба ин лангар нишаст

کوه زیر تیغ نتواند به این لنگر نشست

По ба домани каш ки чун парвона ҳар кас бе талаб

پا به دامن کش که چون پروانه هر کس بی طلب

Рафт дар маҳфил , з бе қадре ба хокистар нишаст

رفت در محفل، ز بی قدری به خاکستر نشست

Нест соиби маҳфили оташи забонони ҷои лоф

نیست صائب محفل آتش زبانان جای لاف

Ҳар ки бол ва пар гушӯд ӣнҷо , ба хокистар нишаст

هر که بال و پر گشود اینجا، به خاکستر نشست