Зарра то хуршед дорад чашм бар анъоми дӯст

ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست

То киро аз хок бардорад дили худкоми дӯст

تا که را از خاک بردارد دل خودکام دوست

Моҳ тобон кист то гирад азон рухсори нур ?

ماه تابان کیست تا گیرد ازان رخسار نور؟

Нест ҳар ношстаҳи рӯе дар хури икроми дӯст

نیست هر ناشسته رویی در خور اکرام دوست

Дар канори лола ва гул дорад оташи зери по

در کنار لاله و گل دارد آتش زیر پا

Шабнам аз шавқи тамошои рухи глФоми дӯст

شبنم از شوق تماشای رخ گلفام دوست

Теғ заҳролӯд донад ҷилваи шамшод ро

تیغ زهرآلود داند جلوه شمشاد را

Ҳар ки чашмӣ об дод аз сару сими андоми дӯст

هر که چشمی آب داد از سر و سیم اندام دوست

Зон лаб мегаван магари дафъи хумор худ кунад

زان لب میگون مگر دفع خمار خود کند

Варна хӯн ҳар ду олам мешавад як ҷоми дӯст

ورنه خون هر دو عالم می شود یک جام دوست

Гарчи шуд кони Бадахшони мағзи хок аз куштагон

گرچه شد کان بدخشان مغز خاک از کشتگان

намечакад рағбати ҳамон аз теғи хӯни ошоми дӯст

می چکد رغبت همان از تیغ خون آشام دوست

намекунад дар санги хорои суҳбати некони асар

می کند در سنگ خارا صحبت نیکان اثر

Машк шуд хӯни ақиқ аз кимиёии номи дӯст

مشک شد خون عقیق از کیمیای نام دوست

Ман кӣм то он забони чарби нФрибди маро ?

من کیم تا آن زبان چرب نفریبد مرا؟

Пухтагонро хом созад ваъдаҳои хоми дӯст

پختگان را خام سازد وعده های خام دوست

Дар замири санг ғофил нест лаъл аз офтоб

در ضمیر سنگ غافل نیست لعل از آفتاب

намерасад дар ҳар куҷо бошад ба дили пайғоми дӯст

می رسد در هر کجا باشد به دل پیغام دوست

Хӯн шавад дар нофи оҳӯи бори дигари машки ноб

خون شود در ناف آهو بار دیگر مشک ناب

Гар чунин печад ба худ аз зулфи анбари фоми дӯст

گر چنین پیچد به خود از زلف عنبر فام دوست

Талх созад бӯсаро дар коми арбоби ҳавас

تلخ سازد بوسه را در کام ارباب هوس

Аз ҳаловат , лиззати ширинии дашноми дӯст

از حلاوت، لذت شیرینی دشنام دوست

Дар ҳамин ҷо сар баровард аз гиребони биҳишт

در همین جا سر برآورد از گریبان بهشت

Ҳар ки соиб шуд асири ҳалқаҳои доми дӯст

هر که صائب شد اسیر حلقه های دام دوست