Шикваам оташ забон гардӣдааст аз хуии дӯст

شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

Оҳ агар обӣ бар ин оташ наризад рӯй дӯст

آه اگر آبی بر این آتش نریزد روی دوست

Давр бош ноз агар наздик нагузорад маро

دور باش ناز اگر نزدیک نگذارد مرا

Зери як пероҳан аз икрнгим бо буии дӯст

زیر یک پیراهن از یکرنگیم با بوی دوست

намешавад ҳар шуълае ангушти зинҳор дигар

می شود هر شعله ای انگشت زنهار دگر

Оташи сӯзон тараф гардад агар бо хуии дӯст

آتش سوزان طرف گردد اگر با خوی دوست

Аз садои шҳпри ҷбрил бар ҳам ме хӯрд

از صدای شهپر جبریل بر هم می خورد

Гӯш ҳар кас ошно гардад ба гуфту гӯии дӯст

گوش هر کس آشنا گردد به گفت و گوی دوست

Коса дарюза созад нофро оҳӯии чин

کاسه دریوزه سازد ناف را آهوی چین

Чун парешон сайр гардад зулфи анбари буии дӯст

چون پریشان سیر گردد زلف عنبر بوی دوست

намекунад аз бори дили сарву санавбарро сабк

می کند از بار دل سرو و صنوبر را سبک

Рӯ ба ҳар гулшан гузорад қомати дилҷӯии дӯст

رو به هر گلشن گذارد قامت دلجوی دوست

Гар ба ин дастури орад рӯй дилҳоро ба худ

گر به این دستور آرد روی دلها را به خود

Қиблаҳоро тоқ нисён мекунад абрӯии дӯст

قبله ها را طاق نسیان می کند ابروی دوست

намешавад сайли баҳорони хорўхсро болу пар

می شود سیل بهاران خاروخس را بال و پر

Рафтани дил май баради мо бихўдонро сӯии дӯст

رفتن دل می برد ما بیخودان را سوی دوست

Май баради гӯии саодат аз миёни раҳравон

می برد گوی سعادت از میان رهروان

Ҳар ки аз сар пой месозад ба ҷусту ҷӯии дӯст

هر که از سر پای می سازد به جست و جوی دوست

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки аҳлӣ гуфта аст

این جواب آن غزل صائب که اهلی گفته است

Ошиқи андари пӯст кӣ гунҷад чу бинад рӯй дӯст ?

عاشق اندر پوست کی گنجد چو بیند روی دوست؟