Дидани лаъли лабаш хомӯш месозад маро

دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

Танги зарфам , ранг мемадҳуш месозад маро

تنگ‌ظرفم، رنگِ می مدهوش می‌سازد مرا

Муҳра гаҳвораам ашкаст чун Тифли ятем

مُهرهٔ گهواره‌ام اشک است چون طفلِ یتیم

намехӯрд хӯни доя то хомӯш месозад маро

می‌خورد خون دایه تا خاموش می‌سازد مرا

Шуълаҳои шӯх аз сарсар шавад бебок тар

شعله‌های شوخ از صَرصَر شود بی‌باک‌تر

Силии устод , бозигӯш месозад маро

سیلی استاد، بازیگوش می‌سازد مرا

Пардаи шарму ҳиҷоби ман зи гули нозктрст

پردهٔ شرم و حجابِ من ز گل نازکترست

Гармии назораи шабнам пӯш месозад маро

گرمیِ نَظّاره شبنم‌پوش می‌سازد مرا

намекунам дар ҷуръаи аввали сбкборши зи ғам

می‌کنم در جرعهٔ اول سبکبارش ز غم

Чун сабу ҳар кас ки бор дӯш месозад маро

چون سبو هر کس که بارِ دوش می‌سازد مرا

Ҳасани маҳтобии маро май резад аз ҳам чун каттон

حسنِ مهتابی مرا می‌ریزد از هم چون کتان

Аз баҳори афзӯни хазон мадҳуш месозад маро

از بهار افزون خزان مدهوش می‌سازد مرا

Гар чунин хоҳад з рӯй дарди булбул нола кард

گر چنین خواهد ز روی دردِ بلبل ناله کرد

Ҳамчуи шохи гули саропо гӯш месозад маро

همچو شاخِ گل سراپا گوش می‌سازد مرا

Ҳамчунон бар сарви симин ту меларзад дилам

همچنان بر سروِ سیمینِ تو می‌لرزد دلم

Гар насим аз барги гул оғӯш месозад маро

گر نسیم از برگِ گل آغوش می‌سازد مرا

Гар чаҳ медонад намонад барқи пинҳон дар саҳоб

گر‌چه می‌داند نماند برق پنهان در سحاب

Осмони содаи дили хас пӯш месозад маро

آسمانِ ساده‌دل خس‌پوش می‌سازد مرا

Соиб аз гуфту шунӯди халқи мағзам пуч шуд

صائب از گفت و شنودِ خلق مغزم پوچ شد

Гӯши сангину лаб хомӯш месозад маро

گوش سنگین و لب خاموش می‌سازد مرا

Хониш
ғзл шморҳ 129 — ъндлӣб ⬇