Нест мумкини қурби оташи болу пари сӯзади маро

نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

Чун самандари даврии оташи магари сӯзади маро

چون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا

Гар чунин ҳасани гулӯи сӯзиши ҷигари сӯзади маро

گر چنین حسنِ گلو‌سوزش جگر سوزد مرا

Аз сиришки оташин , мижгонтар сӯзади маро

از سرشکِ آتشین، مژگانِ تر سوزد مرا

Аз латофат мешавад ҳар дам ба рангии оризаш

از لطافت می‌شود هر دم به رنگی عارضش

То ба ҳар назорае ранг дигар сӯзади маро

تا به هر نظّاره‌ای رنگِ دگر سوزد مرا

Чун тавонам аз тамошояши назарро об дод ?

چون توانم از تماشایش نظر را آب داد؟

Он ки рухсораши нигаҳ дар чашмтар сӯзади маро

آن که رخسارش نگه در چشمِ تر سوزد مرا

Гар чунин хоҳад шуд аз май ориз ӯ оташин

گر چنین خواهد شد از می عارضِ او آتشین

Хӯн чу доғи лола дар лухти ҷигари сӯзади маро

خون چو داغِ لاله در لَختِ جگر سوزد مرا

Кӣ ба хилват , рухсат бар гирди сар гаштан диҳад ?

کی به خلوت، رُخصتِ بَر گِردِ سَر گشتن دهد؟

Оташини хуӣ ки дар берун дар сӯзади маро

آتشین‌خویی که در بیرونِ در سوزد مرا

Баҳри равған , обрӯии худ чаро резам ба хок ?

بهرِ روغن، آبروی خود چرا ریزم به خاک؟

То чароғ аз оби худ ҳамчун гуҳари сӯзади маро

تا چراغ از آبِ خود همچون گهر سوزد مرا

Шамъро ҳаргоҳ гардад гирди сари парвона Эй

شمع را هرگاه گردد گِردِ سر پروانه‌ای

Бепару болии зи оташи бештари сӯзади маро

بی پر و بالی ز آتش بیشتر سوزد مرا

Аз парасторон , ба ғайр аз ашку оҳи оташин

از پرستاران، به غیر از اشک و آهِ آتشین

Кист бар болин , чароғӣ то саҳари сӯзади маро

کیست بر بالین، چراغی تا سحر سوزد مرا

Файзи субҳи зиндаи дил бешаст аз дилҳои шаб

فیضِ صبحِ زنده‌دل بیش است از دل‌های شب

Марги перон аз ҷавонони бештари сӯзади маро

مرگِ پیران از جوانان بیشتر سوزد مرا

Шамъи маҳфилгар напардозад ба ман аз саркашӣ

شمعِ محفل گر نپردازد به من از سرکِشی

Гармии парвози соиб , болу пари сӯзади маро

گرمیِ پرواز صائب، بال و پر سوزد مرا