Дар риёзи офариниши хотир осӯда нест

در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست

Барги айши ин чамани ҷузи даст бар ҳам суда нест

برگ عیش این چمن جز دست بر هم سوده نیست

Ханда гул медиҳад ёдии зи оғӯши видоъ

خنده گل می دهد یادی ز آغوش وداع

Дар баҳорони нолаи мурғи чаман беҳуда нест

در بهاران ناله مرغ چمن بیهوده نیست

Гарчи май резами зи мижгони ашки гарм , аммо чу шамъ

گرچه می ریزم ز مژگان اشک گرم، اما چو شمع

Дар саропои вуҷӯдами як раг нагушӯда нест

در سراپای وجودم یک رگ نگشوده نیست

Теғи лангардор , сайлоб гаронсанг фаност

تیغ لنگردار، سیلاب گرانسنگ فناست

Чашми моро тоби он мижгони хоб олӯда нест

چشم ما را تاب آن مژگان خواب آلوده نیست

Булҳавасро обрӯе нест дар даргоҳи ишқ

بوالهوس را آبرویی نیست در درگاه عشق

Остони саракашони ҷои ҷабин суда нест

آستان سرکشان جای جبین سوده نیست

Бегуноҳӣ меравад дар хӯни шабнам ҳар саҳар

بی گناهی می رود در خون شبنم هر سحر

Чеҳраи хуршед бемӯҷиб ба хӯн андӯда нест

چهره خورشید بی موجب به خون اندوده نیست

Хӯн ба ҷой шер меҷӯшад зи пистони субҳ ро

خون به جای شیر می جوشد ز پستان صبح را

Вақти тифлии хуш ки дар маҳди замин осӯда нест

وقت طفلی خوش که در مهد زمین آسوده نیست

Раҳмат ҳақ мекунад холии дил аз исёни мо

رحمت حق می کند خالی دل از عصیان ما

Абри ин дарё ба ғайр аз доман олӯда нест

ابر این دریا به غیر از دامن آلوده نیست

Ғунча тасвир меларзад ба рангу буии хеш

غنچه تصویر می لرزد به رنگ و بوی خویش

Дар риёзи офариниши як дил осӯда нест

در ریاض آفرینش یک دل آسوده نیست

наметавон хонд аз ҷабин , рози дили ушшоқ ро

می توان خواند از جبین، راز دل عشاق را

Дар кафи аҳли қиёмат нома нагушӯда нест

در کف اهل قیامت نامه نگشوده نیست

Дасти зан дар доман бе ҳосилии соиб ки нахл

دست زن در دامن بی حاصلی صائب که نخل

То самар дорад зи санги кӯдакон осӯда нест

تا ثمر دارد ز سنگ کودکان آسوده نیست