Зон лаби ширин ки дар ҳар гӯшаи сад Фарҳод дошт

زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشت

Бӯсае барад аз миёни соғар ки сад фарёд дошт

بوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت

Баъди айёмӣ ки дарҳои иҷобат боз шуд

بعد ایامی که درهای اجابت باز شد

Оҳ дар дили ҳамчуи ҷавҳари реша дар фӯлод дошт

آه در دل همچو جوهر ریشه در فولاد داشت

Созгории чархро бо ман набӯд аз роҳи лутф

سازگاری چرخ را با من نبود از راه لطف

Чанд рӯзии баҳри вайронии маро обод дошт

چند روزی بهر ویرانی مرا آباد داشت

Дили з ҳар овози по май рехт дар домани маро

دل ز هر آواز پا می ریخت در دامن مرا

То дарин ваҳшати сарои идам мборкбод дошт

تا درین وحشت سرا عیدم مبارکباد داشت

Пухтаи чандини хомро натавон ба осонӣ намӯд

پخته چندین خام را نتوان به آسانی نمود

Ток дар як остини сад силӣ устод дошт

تاک در یک آستین صد سیلی استاد داشت

Меҳр лаб шуд ҳайрати рухсори отшнок ӯ

مهر لب شد حیرت رخسار آتشناک او

Чун сапанди он холи мишкӣн варна сад фарёд дошт

چون سپند آن خال مشکین ورنه صد فریاد داشت

Гашти соиби ризқи мо аз хомаи маънӣ нигор

گشت صائب رزق ما از خامه معنی نگار

Баҳрае каз нақши ширини теша фӯлод дошт

بهره ای کز نقش شیرین تیشه فولاد داشت