Бе ту имшаб ҳар сар мӯем ҷудо фарёд дошт

بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشت

Ҳар рагам дар остин сад нашутур фӯлод дошт

هر رگم در آستین صد نشتر فولاد داشت

Завқи хомӯшии забонамро ба ҳарф оварда буд

ذوق خاموشی زبانم را به حرف آورده بود

Ин ҷарасро иштиёқи пунба бар фарёд дошт

این جرس را اشتیاق پنبه بر فریاد داشت

Ман ки дорам санг бардорад зи пеши роҳи ман ?

من که دارم سنگ بردارد ز پیش راه من؟

Ёри ғории кӯҳкан чун теша фӯлод дошт

یار غاری کوهکن چون تیشه فولاد داشت

Кист то шавед ғубор аз сафҳаи хотири маро ?

کیست تا شوید غبار از صفحه خاطر مرا؟

Ҷӯии ширии пеши дасти хештан Фарҳод дошт

جوی شیری پیش دست خویشتن فرهاد داشت

То сапанди он оташини рухсорро дар базм дид

تا سپند آن آتشین رخسار را در بزم دید

Ончунон ҷуст аз сари оташ ки сад фарёд дошт

آنچنان جست از سر آتش که صد فریاد داشت

Ёди айёмӣ ки соиб дар ҳарими зулф ӯ

یاد ایامی که صائب در حریم زلف او

Панҷаи ман эътибори шона шамшод дошт

پنجه من اعتبار شانه شمشاد داشت