Шӯриши савдои мо афлокро маъмур дошт

شورش سودای ما افلاک را معمور داشت

Пари намак буд ин намакдон то сари мо шӯр дошт

پر نمک بود این نمکدان تا سر ما شور داشت

Дар шикаст ман надорад чархи сангини дили гуноҳ

در شکست من ندارد چرخ سنگین دل گناه

Дар бағали минои ман санг аз май пар зӯр дошт

در بغل مینای من سنگ از می پر زور داشت

Бори миннат бар дили нозук гаронӣ ме кунад

بار منت بر دل نازک گرانی می کند

Захми худро гули зи буии хештан носур дошт

زخم خود را گل ز بوی خویشتن ناسور داشت

Брнёид аз лабам дар фақр , овози савол

برنیاید از لبم در فقر، آواز سؤال

Косаи чубинами шикваи афсар фағфур дошт

کاسه چوبینم شکوه افسر فغفور داشت

наметавонад дошт тӯфонро муқайяд дар танур

می تواند داشت طوفان را مقید در تنور

Сина ҳар кас ки рози ишқро мастур дошт

سینه هر کس که راز عشق را مستور داشت

Холи дигар бар ҷамол подшоҳӣ ме фузуд

خال دیگر بر جمال پادشاهی می فزود

Гар сулаймони гӯшаи чашмӣ ба ҳол мӯр дошт

گر سلیمان گوشه چشمی به حال مور داشت

Нест ҷои лофу даъвии роҳи борӣки адаб

نیست جای لاف و دعوی راه باریک ادب

Ишқи чӯби дор азон пеши раҳ Мансур дошт

عشق چوب دار ازان پیش ره منصور داشت

Аз фалаки ҳаргизи ғуборӣ бар дил софам набӯд

از فلک هرگز غباری بر دل صافم نبود

Занг , тӯтӣ буд то ойӣнаи ман нур дошт

زنگ، طوطی بود تا آیینه من نور داشت

Даври гардӣ лиззатӣ дорад ки дил дар базми васл

دور گردی لذتی دارد که دل در بزم وصل

Бо камоли қурб , ҳасрат бар нигоҳ давр дошт

با کمال قرب، حسرت بر نگاه دور داشت

Ҳеҷ кас май бояд аз соиб набошад пештар

هیچ کس می باید از صائب نباشد پیشتر

Хизмати деринаро хоҳӣ агар манзур дошт

خدمت دیرینه را خواهی اگر منظور داشت