То марои ишқи баланди иқбол дар занҷир дошт

تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشت

Печу тоби ман шикваи ҷавҳар шамшер дошт

پیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت

Синаам ҳаргизи зи доғи глрхон холӣ набӯд

سینه ام هرگز ز داغ گلرخان خالی نبود

Ин биёбони оташии доими зи чашм шер дошт

این بیابان آتشی دایم ز چشم شیر داشت

Дар гулистонӣ ки умри мо ба дилтангии гузашт

در گلستانی که عمر ما به دلتنگی گذشت

Хандаҳо дар остин ҳар ғунча тасвир дошт

خنده ها در آستین هر غنچه تصویر داشت

Домани абри баҳорон дар фалак мекард сайр

دامن ابر بهاران در فلک می کرد سیر

Хори мо беҳосилон то даст домангир дошт

خار ما بی حاصلان تا دست دامنگیر داشت

Ёди айёмӣ ки аз битобии маҷнӯни мо

یاد ایامی که از بیتابی مجنون ما

Ҳалқаи чашми ғизолони нола занҷир дошт

حلقه چشم غزالان ناله زنجیر داشت

Ҳақ агар бандади дарӣ , даҳ дар кушояд дар иваз

حق اگر بندد دری، ده در گشاید در عوض

Тифл бе модари з ҳар ангушти ҷӯй шер дошт

طفل بی مادر ز هر انگشت جوی شیر داشت

Сайл дар вайрона ман дошт соиби гул дар об

سیل در ویرانه من داشت صائب گل در آب

Дар дили ман роҳ то андеша таъмир дошт

در دل من راه تا اندیشه تعمیر داشت