Лангари тани рӯҳро натавонад аз парвоз дошт

لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت

Мавҷи дарёи дидаро натавон ба соҳили боздошт

موج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت

Соқии мо дар муруввати ҳеҷ худдорӣ накард

ساقی ما در مروت هیچ خودداری نکرد

Ншأаҳи анҷомро дар соғар оғоз дошт

نشأه انجام را در ساغر آغاز داشت

Дар ҷаҳони обу гул , вайронае аз ман намонад

در جهان آب و گل، ویرانه ای از من نماند

Шуғли худсозии маро аз хонасозӣ боз дошт

شغل خودسازی مرا از خانه سازی باز داشت

Соиди симин ӯро то кулем аллоҳ дид

ساعد سیمین او را تا کلیم الله دید

Нусха афсӯс шуд дастӣ ки дар эъҷоз дошт

نسخه افسوس شد دستی که در اعجاز داشت

Ман чаҳ дорам дар назар то ҷон ба осонии даҳум ?

من چه دارم در نظر تا جان به آسانی دهم؟

Кебек , боғи длгшо аз сина шаҳбоз дошт

کبک، باغ دلگشا از سینه شهباز داشت

Андалеби масти мо рӯзӣ ки Форғбол буд

عندلیب مست ما روزی که فارغبال بود

Ҳар тарафи чандини кабоби шуъла овоз дошт

هر طرف چندین کباب شعله آواز داشت

Занг бар ойӣнаам аз қаҳт равшангар намонад

زنگ بر آیینه ام از قحط روشنگر نماند

Миннати сайқали марои маҳрӯм аз пардоз дошт

منت صیقل مرا محروم از پرداز داشت

Ёди айёмӣ ки дар дарёӣ бе поёни ишқ

یاد ایامی که در دریای بی پایان عشق

Киштии мо бодбон аз пардаҳои роз дошт

کشتی ما بادبان از پرده های راز داشت

Дар ғубори хати ниҳон чун доми зер хок шуд

در غبار خط نهان چون دام زیر خاک شد

Зулфи Мишкӣнӣ ки дар ҳар мӯии чандин ноз дошт

زلف مشکینی که در هر موی چندین ناز داشت

Беш азин соиб намеояд зи ман ахФои ишқ

بیش ازین صائب نمی آید ز من اخفای عشق

Шуд мушаббаки пардаи дили бас ки пос роз дошт

شد مشبک پرده دل بس که پاس راز داشت