Ёди айёмӣ ки дарёии мурувват ҷӯш дошт

یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت

Ҳар садафи як домани гавҳар , тароз гӯш дошт

هر صدف یک دامن گوهر، طراز گوش داشت

Пардаи фонӯс дар берун дар мекард сайр

پرده فانوس در بیرون در می کرد سیر

Шамъро парвонаи густох дар оғӯш дошт

شمع را پروانه گستاخ در آغوش داشت

Бодаҳо бесоғару мино ба даври афтода буд

باده ها بی ساغر و مینا به دور افتاده بود

Маҷлиси мо мутриб аз гулбонг нўшонўш дошт

مجلس ما مطرب از گلبانگ نوشانوش داشت

Дар таназзул буд доим бо асирони лутфи чарх

در تنزل بود دایم با اسیران لطف چرخ

Суҳбати имрӯзи мо доими ҳасад бар дӯш дошт

صحبت امروز ما دایم حسد بر دوش داشت

Меҳри хомӯшӣ на имрӯз аз лаби мо давр шуд

مهر خاموشی نه امروز از لب ما دور شد

Деги моро ҷӯши дили пайваста бесарпӯш дошт

دیگ ما را جوش دل پیوسته بی سرپوش داشت

Шуд баҳору булбули ин боғи ранг гул надид

شد بهار و بلبل این باغ رنگ گل ندید

Бас ки гулҳоро ҳиҷоби ҳасани шабнам пӯш дошт

بس که گلها را حجاب حسن شبنم پوش داشت

Чашми мо то буд гирён , буд тӯфон дар танур

چشم ما تا بود گریان، بود طوفان در تنور

Буд дарё дар қафас , то сина моҷўш дошт

بود دریا در قفس، تا سینه ماجوش داشت

Зулф ва хат нагузошт уфтад чашми мо бар рӯй ёр

زلف و خط نگذاشت افتد چشم ما بر روی یار

Мавҷи ҷавҳари доими ин ойӣнаро хас пӯш дошт

موج جوهر دایم این آیینه را خس پوش داشت

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд ғанӣ

این جواب آن غزل صائب که می گوید غنی

Ёди айёмӣ ки деги шавқи мо сарпӯш дошт

یاد ایامی که دیگ شوق ما سرپوش داشت