То дил аз ёди ту май дар соғар андеша дошт

تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشت

Ҳар ҳубобиро ки медидам парӣ дар шиша дошт

هر حبابی را که می دیدم پری در شیشه داشت

Чун нагардад савлати ишқ аз ҷунуни ман зиёд ?

چون نگردد صولت عشق از جنون من زیاد؟

Дар кадомин аҳди ширии ин чунин дар беша дошт ?

در کدامین عهد شیری این چنین در بیشه داشت؟

Талх агар бошад ҳадиси ман , марои маъзӯри дор

تلخ اگر باشد حدیث من، مرا معذور دار

Рехт бар ман осмони заҳрӣ ки дар таҳ шиша дошт

ریخت بر من آسمان زهری که در ته شیشه داشت

Ман ки дорам санг бардорад зи пеши роҳи ман ?

من که دارم سنگ بردارد ز پیش راه من؟

Ёри ғории кӯҳкани ҳамроҳи худ чун теша дошт

یار غاری کوهکن همراه خود چون تیشه داشت

Соиб акнӯн пеши мӯрӣ май гузорами пушти даст

صائب اکنون پیش موری می گذارم پشت دست

Ман ки шери осмон аз савлатам андеша дошт

من که شیر آسمان از صولتم اندیشه داشت