Он лаби нави хати ғуборӣ аз дил мо барнадошт

آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت

Оби Хизр аз дили сиёҳии фикр Искандар надошт

آب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت

Хонимон сӯзаст барқ бе нёзиҳои ҳасан

خانمان سوزست برق بی نیازیهای حسن

Варна он ойӣнаи рӯи ҳоҷат ба хокистар надошт

ورنه آن آیینه رو حاجت به خاکستر نداشت

Аз биёбоне ки солими баради бидрдии маро

از بیابانی که سالم برد بیدردی مرا

Ғайри хӯн бе гуноҳони лола дигар надошт

غیر خون بی گناهان لاله دیگر نداشت

Ман ба авҷи ломакони барадам , вагарнаи пеши азин

من به اوج لامکان بردم، وگرنه پیش ازین

Ъшқбозии пилае аз дор болотар надошт

عشقبازی پله ای از دار بالاتر نداشت

Чун ҳилоли ид , даври ҷоми як дам беш нест

چون هلال عید، دور جام یک دم بیش نیست

Вақти он каси хуш ки чашм аз чашм соқӣ барнадошт

وقت آن کس خوش که چشم از چشم ساقی برنداشت

Чашм хоб олуд мо мустағнӣ аз афсона буд

چشم خواب آلود ما مستغنی از افسانه بود

Киштии мо аз гронбории ғам лангар надошт

کشتی ما از گرانباری غم لنگر نداشت

Буд соиб дар гирифтории ҳузури дили маро

بود صائب در گرفتاری حضور دل مرا

Ғайри доми авроқи мо шероза дигар надошт

غیر دام اوراق ما شیرازه دیگر نداشت