Ёди айёмам ки дар тани ҷони мо манзил надошт

یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشت

Муваҷҷаҳи мутлақи Аннани мо ғам соҳил надошт

موجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت

Пардаи бегонагӣ дар баҳри ваҳдати маҳв буд

پرده بیگانگی در بحر وحدت محو بود

Риштаи мӯ аз ҳубоби ин уқда мушкил надошт

رشته مو از حباب این عقده مشکل نداشت

Рӯзу шаб дар пардаҳои шарм худ мекард сайр

روز و شب در پرده های شرم خود می کرد سیر

Лайлии саҳройии мо хона ва маҳмил надошт

لیلی صحرایی ما خانه و محمل نداشت

Хуш нишин боғу бустон буд чун озодагон

خوش نشین باغ و بستان بود چون آزادگان

Сарви мо аз тангнои ҷисм , по дар гул надошт

سرو ما از تنگنای جسم، پا در گل نداشت

Хурдаҳои ҷони мо аз шавқ чун реги равон

خرده های جان ما از شوق چون ریگ روان

Фикри даврӣу ғами наздикӣ манзил надошт

فکر دوری و غم نزدیکی منزل نداشت

Барги айши мо зи эҳсони баҳори омода буд

برگ عیش ما ز احسان بهار آماده بود

Сарви мо аз бе барии бори ҷаҳон бар дил надошт

سرو ما از بی بری بار جهان بر دل نداشت

Дар баҳористон берангӣ , гул бе хори мо

در بهارستان بی رنگی، گل بی خار ما

Хор дар пероҳан аз андеша ботил надошт

خار در پیراهن از اندیشه باطل نداشت

На ғами абрӣ ва на пурвой барқӣ доштем

نه غم ابری و نه پروای برقی داشتیم

Ҳеҷ кас аз хонаи мо чашм бар ҳосил надошт

هیچ کس از خانه ما چشم بر حاصل نداشت

Буд дар дороломони хомшии осӯдаи дил

بود در دارالامان خامشی آسوده دل

Шамъи мо андешаи фонӯс ё маҳфил надошт

شمع ما اندیشه فانوس یا محفل نداشت

Буд дар дороломони хомшии осӯдаи дил

کار بر ما چون حباب از خودنمایی تنگ شد

Шамъи мо андешаи фонӯс ё маҳфил надошт

ورنه تنگی ره در آن دریای بی ساحل نداشت

Кор бар мо чун ҳубоб аз худнамое танг шуд

نوبهار بی خزان معرفت در هیچ عهد

Варна танагии раҳ дар он дарёӣ бесоҳил надошт

بلبلی آتش نفس چون صائب بیدل نداشت