Ҳар ки аз олам муҷаррад шуд ғам олам надошт

هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشت

Молик динор шуд ҳар кас ки як дар ҳам надошт

مالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت

Гавҳари мақсӯдро дар доман ҳиммат наёфт

گوهر مقصود را در دامن همت نیافت

Рахнаи дилро садафи як чанд то муҳкам надошт

رخنهٔ دل را صدف یک چند تا محکم نداشت

Ин замон ҳар одамии сад девро раҳ ме занад

این زمان هر آدمی صد دیو را ره می‌زند

Рафт он аҳдӣ ки шайтони бим аз одам надошт

رفت آن عهدی که شیطان بیم از آدم نداشت

Шуд фалак дар рӯзгори ин хасисони танги чашм

شد فلک در روزگار این خسیسان، تنگ‌چشم

Варна ҳаргизи офтобаши чашм бар шабнам надошт

ورنه هرگز آفتابش چشم بر شبنم نداشت

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд нақӣ

این جواب آن غزل صائب که می‌گوید نقی

По ба занҷири ҷунун чун ман касе муҳкам надошт

پا به زنجیر جنون چون من کسی محکم نداشت