То дили озодаи барги айш дар доман надошт

تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت

Раъшаи боди хазон , дастӣ бар ин гулшан надошт

رعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت

Хори саҳрои зери поиши бистари санҷоб буд

خار صحرا زیر پایش بستر سنجاب بود

Дар бисоти хеш то маҷнӯни мо сӯзан надошт

در بساط خویش تا مجنون ما سوزن نداشت

Дар ғарибӣ аз либос салтанат шуд комёб

در غریبی از لباس سلطنت شد کامیاب

Дар ватан ҳар кас чу моҳи Миср пероҳан надошт

در وطن هر کس چو ماه مصر پیراهن نداشت

Хоксориҳо ба фарёди ғубор мо расед

خاکساری ها به فریاد غبار ما رسید

Варна дасти кӯтаҳи мо бахти он доман надошт

ورنه دست کوته ما بخت آن دامن نداشت

намедиҳад кайфият май , ҷилваи хӯни ҳалол

می دهد کیفیت می، جلوه خون حلال

Аз сари хоки шаҳидони сари гарон рафтан надошт

از سر خاک شهیدان سر گران رفتن نداشت

Ҳасани бибок ту мағрураст , варна ҳечгоҳ

حسن بیباک تو مغرورست، ورنه هیچگاه

Партави хуршеди нанг аз дида равзан надошт

پرتو خورشید ننگ از دیده روزن نداشت

Рӯҳро доғи азизони наъл дар оташи ниҳод

روح را داغ عزیزان نعل در آتش نهاد

Варна то сад соли оҳанги сафар аз тан надошт

ورنه تا صد سال آهنگ سفر از تن نداشت

Буд бе май масти дили доими дарун сина ам

بود بی می مست دل دایم درون سینه ام

Гавҳари шаби тоби ҳаргизи ҳоҷат равған надошт

گوهر شب تاب هرگز حاجت روغن نداشت

Чеҳраи айби ниҳони хешро соиб надид

چهره عیب نهان خویش را صائب ندید

Ҳар ки аз зонуии худ ойӣна равшан надошт

هر که از زانوی خود آیینه روشن نداشت