Дасти мо чун сарви ҳаргизи бахт домоне надошт

دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشت

Ҳаргизи ин беҳосил аз айём сомонӣ надошт

هرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت

Ҳалқаи зулфат ба рӯй гарми оламро гирифт

حلقهٔ زلفت به روی گرم عالم را گرفت

Хотами давлат ба ин хӯбӣ сулаймонӣ надошт

خاتم دولت به این خوبی سلیمانی نداشت

Доғ , оби зиндагиро дар сиёҳӣ ғӯта дод

داغ، آب زندگی را در سیاهی غوطه داد

Юсуфи мисрии чунин чоҳ занхдонӣ надошт

یوسف مصری چنین چاه زنخدانی نداشت

Дар замон мо нашуд ҳамвори вазъи осмон

در زمان ما نشد هموار وضع آسمان

Тӯтии мо ҳаргиз аз ойӣна майдонӣ надошт

طوطی ما هرگز از آیینه میدانی نداشت

Дар раги абри карами ин кӯтаҳӣ имрӯз нест

در رگِ ابرِ کرم این کوتهی امروز نیست

Дафтари афлоки ҳаргизи мад эҳсонӣ надошт

دفتر افلاک هرگز مدّ احسانی نداشت

То дили мо об шуд , борони ҳайрат ом шуд

تا دل ما آب شد، باران حیرت عام شد

Варна аз шабнами гулистони чашм ҳайронӣ надошт

ورنه از شبنم، گلستان چشمِ حیرانی نداشت

Бар сафи нақши мурод он зад ки дар рӯй замин

بر صفِ نقشِ مراد، آن زد که در روی زمین

Хонааш чун хонаи ойӣна дарбоне надошт

خانه‌اش چون خانهٔ آیینه دربانی نداشت

Пеши азин дар фикри зод охират буданд халқ

پیش ازین در فکرِ زادِ آخرت بودند خلق

Ҳеҷ каси андешаи обу ғам ноне надошт

هیچ کس اندیشهٔ آب و غم نانی نداشت

Гар намеомад ба рӯй кори олами оҳи мо

گر نمی‌آمد به رویِ کارِ عالم آه ما

То қиёмати ин суфоли хушк , райҳонӣ надошт

تا قیامت این سفال خشک، ریحانی نداشت

Нақши умед аз дили мо шасти охири осмон

نقش امّید از دل ما شست آخر آسمان

Ҳеҷ каси зини абри хушки умед боронӣ надошт

هیچ کس زین ابرِ خشک امّیدِ بارانی نداشت

Ишқи соиби олами осӯдаро пар шӯр кард

عشق صائب عالم آسوده را پُرشور کرد

Варна ин дарёии лангардор тӯфонӣ надошт

ورنه این دریای لنگردار طوفانی نداشت