Ҳар ки бихўд шуд , қадам дар остон дил гузошт

هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشت

Ҳар ки даст ифшоанд бар ҷон , пой дар манзил гузошт

هر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت

Бӯстон аз шохи гули дастӣ ки болои барда буд

بوستان از شاخ گل دستی که بالا برده بود

Дар замони сарви хўшрФтор ӯ бар дил гузошт

در زمان سرو خوشرفتار او بر دل گذاشت

Вақти он каси хуш ки чун гул бо даҳони зарфишон

وقت آن کس خوش که چون گل با دهان زرفشان

Хунбҳоии хешро дар доман қотил гузошт

خونبهای خویش را در دامن قاتل گذاشت

Пеши азин бар гирди сргштни чунин расво набӯд

پیش ازین بر گرد سرگشتن چنین رسوا نبود

Ин баннои хайрро парвона дар маҳфил гузошт

این بنای خیر را پروانه در محفل گذاشت

Барқ ъолмсўз шуд дар хирман маҷнӯн фитод

برق عالمسوز شد در خرمن مجنون فتاد

Аз нигоҳи гарм , ҳар доғӣ ки бар маҳмил гузошт

از نگاه گرم، هر داغی که بر محمل گذاشت

Даст мо мешуд ба он миъроҷи гардани сарфароз

دست ما می شد به آن معراج گردن سرفراز

Чанд рӯзӣ май тавонистем агар бар дил гузошт

چند روزی می توانستیم اگر بر دل گذاشت

Суҳбати ҷон бо тани хокии ду рӯзӣ беш нест

صحبت جان با تن خاکی دو روزی بیش نیست

Мавҷро дарё нахоҳад дар каф соҳил гузошт

موج را دریا نخواهد در کف ساحل گذاشت

Тарбият мекард тухми шавқро деҳқони ишқ

تربیت می کرد تخم شوق را دهقان عشق

Як ду рӯзи ойӣнаи моро агар дар гул гузошт

یک دو روز آیینه ما را اگر در گل گذاشت

Майли ман бо тоқи абрӯӣ батон имрӯз нест

میل من با طاق ابروی بتان امروز نیست

Дар азали меъмори девори маро моил гузошт

در ازل معمار دیوار مرا مایل گذاشت

Давр кард аз хонаи худ давлати нохонда ро

دور کرد از خانه خود دولت ناخوانده را

Ҳар ки соиби дасти рад бар сина соил гузошт

هر که صائب دست رد بر سینه سایل گذاشت